Dit is mijn leven.

Ik was een meisje van ongeveer 14 jaar. De tijd van The Sims, Rollercoaster Tycoon, en uren gamen met mijn vriendin Wendy. We bouwden onze eigen wereldjes, maakten gezinnen en pretparken zoals wij ze wilden. Ondertussen luisterden we vaak naar piratenzenders via internet – muziek, geklets en soms een glimp van het onbekende.

Bij één van die zenders gebeurde het. Daar was hij: J.
Je kon meekijken via een webcam en chatten met de dj’s. En daar zat hij dan, die jongen met iets mysterieus. Iets wat mijn hart direct sneller deed kloppen. Mijn handen begonnen te trillen. Ik werd verlegen, wist amper wat te zeggen. Was dit… verliefdheid?

We begonnen te praten, via MSN – wie kent het nog? We deelden foto’s, webcamtjes, en uiteindelijk zelfs onze telefoonnummers. Geen WhatsApp toen, alleen sms’jes. Maar elke trilling van mijn mobiel betekende een sprongetje in mijn hart.

Na weken online contact spraken we af om elkaar in het echt te zien. Mijn moeder wilde hem eerst zien – logisch ook – en dus reisde J. helemaal van Zaandam naar Oud Gastel met de trein.

Toen ik hem daar voor het eerst zag… dacht ik:
“Oei… uhmm… oké?!?”
Hij was groter dan ik dacht. En eerlijk? Niet echt mijn type. Maar toen we eenmaal gingen praten, lachen, wandelen – smolt alles weg. Hij bleef me aankijken, alsof hij me écht zag. En toen, op een rustig moment… daar gebeurde het: mijn allereerste kus.

Mijn hart bonsde. Mijn hoofd draaide overuren. Zijn lippen raakten de mijne, en ik voelde iets wat ik alleen maar kende van films: vlinders.

Een paar weken later gingen we met school naar de Efteling, en J. mocht mee. Hij logeerde bij mij – ik op de grond, hij in mijn bed – en hoewel hij wat meer wilde, voelde ik me nog niet klaar. En wat was ik opgelucht dat hij dat respecteerde. Hij was lief, zacht, begripvol.

In de Efteling voelde ik me trots. Mijn vriendje aan mijn zijde, samen in de achtbanen, lachen, hand in hand. Ik voelde me bijzonder – voor het eerst écht gezien.

We spraken daarna nog een paar keer af. Ook met carnaval, wat hij als echte Zaandammer heel vreemd vond. Maar na een tijdje beseften we samen: de afstand was te groot, het leven te verschillend.

We besloten als vrienden verder te gaan. Geen drama. Alleen mooie herinneringen.

Mijn allereerste echte jeugdvriendje.
Niet de knapste. Niet de langste liefde.
Maar wel de allerliefste in dat bijzondere hoofdstuk van mijn jeugd.

En dat zal ik nooit vergeten.