Dit is mijn leven.

De basisschooltijd is voor veel mensen een periode vol herinneringen: nieuwe dingen leren, vriendjes maken, verjaardagen in de klas, schoolreisjes… Voor mij was het dat allemaal – én meer. Het was een tijd waarin ik mezelf leerde kennen, stilletjes groeide, maar ook leerde omgaan met pijn.

De school stond in de buurt, en elke ochtend liep ik erheen met mijn tas op mijn rug en hoop in mijn hart. Hoop op een leuke dag. Hoop op vriendelijkheid.

Leren ging goed – vriendjes maken minder

Ik hield van leren. Vooral taal, schrijven, en dingen maken met mijn handen. Ik was een stil, rustig meisje, altijd vriendelijk. Maar juist daardoor was ik een makkelijke prooi voor kinderen die niet zo lief waren. Ik werd vaak gepest. Soms met woorden, soms door buitengesloten te worden. Het deed pijn – en ik begreep niet waarom.

Toch bleef ik gaan. Elke dag weer. Ik wilde leren, erbij horen, vooruit. Ik hield van de sfeer in de klas, de geur van krijt, de boeken, de vertrouwde stem van de juf. En als we mochten zingen, voelde ik me even helemaal vrij. Muziek was mijn uitlaatklep, mijn veilige plekje.

Mooie lichtpuntjes

Ondanks het pesten zijn er ook herinneringen die ik koester. Schoolreisjes vol spanning en plezier, knutselmiddagen met verf en lijm, spelletjes op het schoolplein. En er waren gelukkig ook leerkrachten die zagen wie ik echt was. Die vroegen hoe het ging. Die mij lieten voelen: jij doet ertoe.

En dan waren er de kleine overwinningen. Een goed cijfer, een complimentje, een rolletje in de kerstmusical. Ik leerde dat ik misschien geen schreeuwer was, maar wél iemand met een hart vol veerkracht.

Nu ik terugkijk als moeder…

Als ik nu mijn kinderen zie opgroeien, voel ik alles opnieuw – maar dan van de andere kant. Ik weet hoe het voelt om anders te zijn, om onzeker te zijn. En dus moedig ik mijn kinderen aan om zichzelf te zijn, maar ook om lief te zijn voor anderen. Je weet nooit wat er achter een glimlach schuilt.

Mijn basisschooltijd heeft mij gemaakt tot wie ik ben: een vrouw die altijd wil blijven leren, die lief is voor anderen, maar ook sterker dan ze zelf dacht. En hoewel het soms pijn deed, ben ik trots op het meisje dat ik toen was. Ze gaf niet op. En dat doe ik nog steeds niet.