Dit is mijn leven.

Mijn eerste schoolfeest – dansen, vlinders en een kloppend hart

Er zijn van die momenten uit je jeugd die je nooit helemaal vergeet. Niet omdat ze groots of spectaculair waren, maar omdat ze je iets lieten voelen wat je nog niet eerder had gevoeld. Zo’n moment was voor mij mijn eerste schoolfeest op de middelbare school.

De zaal was gevuld met muziek, geklets, gelach, felle lichten en groepjes leerlingen die zich wat onwennig over de vloer bewogen. Ik stond ergens in een hoekje, met klamme handen en een bonkend hart. Niet van de muziek – maar van de spanning.

Want daar stond hij. Een leraar. Iemand bij wie ik me veilig voelde, gezien voelde. Iemand die iets in mij raakte wat ik toen nog niet goed kon uitleggen. Ja, ik weet het: het kon niet, het mocht niet, en het was niets wat ooit verder ging. Maar als jong meisje voelde ik iets wat je alleen de eerste keer voelt: verliefdheid.

En toen… op dat eerste schoolfeest… dansten we samen. Een schuifelnummer, zachtjes, kort, onschuldig – maar voor mij voelde het alsof de wereld even stilstond. Het was verwarrend, spannend, maar vooral een herinnering die zich ergens diep in mijn hart nestelde.

Een jaar later: echte vlinders

Een jaar later, inmiddels in de tweede klas, veranderde mijn wereld opnieuw. Dit keer was het geen leraar, maar een jongen uit mijn omgeving. Zijn naam was Roel. Hij was lief, zacht, en als hij naar me keek, voelde ik me bijzonder. Hij gaf me voor het eerst écht vlinders.

We dansten samen op het schoolfeest, hand in hand, wat onhandig en verlegen, maar zo puur. En toen hij me aankeek, voelde ik het ineens: mijn benen begonnen te trillen. Mijn hart klopte in mijn keel. Alles in mij tintelde. Niet van angst, maar van zenuwen – van verliefdheid.

Het was mijn allereerste echte verliefde gevoel. Zo oprecht, zo teder, en zo nieuw. Geen grote woorden, geen beloftes, maar gewoon twee jonge mensen die even in hun eigen wereldje leefden, omringd door muziek en de geur van frisdrank en deodorant.

De kracht van herinneringen

Die schoolfeesten waren niet perfect. De lichten waren fel, de muziek te hard, de vloer plakte. Maar in mijn herinnering zijn het momenten vol gevoel, ontdekking en groei. Ik ontdekte wat het was om verlangens te voelen, om gezien te willen worden, en om zenuwachtig te zijn omdat iemand belangrijk voor je werd.

Nu, als volwassene en moeder, glimlach ik als ik eraan terugdenk. Want die eerste kriebels, die dans, dat kloppende hart – ze horen bij mij. Ze hebben me gevormd. En ergens, diep vanbinnen, voel ik nog steeds dat meisje staan, in de hoek van de zaal, dromend, hoopvol en vol verwachting.