Dit is mijn leven.

Mijn middelbare school tijd.
Na de basisschool begon een nieuw hoofdstuk: de middelbare school. Alles voelde ineens groter. Grotere gebouwen, meer leerlingen, nieuwe vakken, nieuwe gezichten… en vooral: een hele nieuwe wereld waarin ik mijn plekje moest vinden.

Ik was een rustige en vriendelijke tiener, altijd bereid om anderen te helpen. Maar juist daardoor was ik ook kwetsbaar. Ik hoorde er niet altijd bij. En ja, ook in deze periode werd ik soms gepest. Soms openlijk, soms subtiel – een blik, een opmerking, buitengesloten worden. Het raakte me, en ik snapte vaak niet waarom.

Maar ik gaf niet op

Ondanks dat alles bleef ik volhouden. Want ik geloofde in het goede, in vriendelijkheid. Ik kwam naar school om te leren, maar ook met hoop op fijne momenten – en gelukkig waren die er ook.

Ik had een paar klasgenoten met wie ik echt kon lachen. En ik kreeg ook een vriendje, al duurde de verkering niet heel lang. We deelden broodjes in de pauze, kletsten over muziek of series, en maakten elkaar aan het lachen tijdens saaie lessen. Die kleine verbindingen maakten het verschil.

Mijn veilige plekken

Wat mij hielp om me staande te houden, waren de vakken waar ik mezelf kon uiten. Taal, tekenen, muziek – daarin kon ik mijn creativiteit kwijt. En stiekem zong ik ook veel, thuis of in mijn hoofd, als niemand het hoorde. Muziek gaf me rust en kracht, net als nu.

Terugkijken met trots

Nu ik terugkijk op die jaren, zie ik een meisje dat het niet altijd makkelijk had, maar niet opgaf. Een meisje dat misschien stil was, maar van binnen sterk. Die leerde omgaan met teleurstellingen, met mensen die haar niet begrepen – en die desondanks vriendelijk bleef.

Die lessen draag ik nog steeds mee, en nu ik zelf moeder ben, voel ik des te meer hoe belangrijk het is dat kinderen zich gezien, gehoord en beschermd voelen.


—

Jij bent genoeg – altijd al geweest

Mijn middelbare schooltijd was niet perfect, maar het heeft me gemaakt tot wie ik ben. En weet je wat? Dat meisje van toen – dat ben ik nog steeds een beetje. Iemand met een groot hart, die wil zorgen, koesteren en herinneringen wil maken.

En daarom deel ik mijn verhaal. Voor iedereen die zich vroeger anders voelde. Of nog steeds.
Want je hoeft niet de luidste te zijn, om sterk te zijn.