Dit is mijn leven.

Vrienden van vroeger
Vrienden van vroeger – een klein groepje, maar goud waard

Als ik terugdenk aan mijn jeugd, dan zijn er een paar mensen die meteen in mijn gedachten opkomen. Niet omdat we nu nog dagelijks contact hebben, maar omdat ze in een bepaalde periode van mijn leven heel belangrijk voor me waren.

Ik had niet veel vrienden, maar de vrienden die ik had, lieten me nooit in de steek. Geen toneel, geen spelletjes – gewoon echte, oprechte vriendschappen. En dat is iets wat ik nog steeds koester.

Vriendschap in alle vormen

Ik had zowel lieve jongensvrienden als meisjesvriendinnen. Eén van hen was bijzonder: ze was een wikka. Haar kleding, haar energie en haar interesse in het spirituele spraken tot de verbeelding. Ze kon al kaarten lezen en had iets mysterieus, iets krachtigs. Ik bewonderde haar openheid en eigenheid.

Een vriendin met een eigen lied

Er was nog een hartsvriendin, een meisje dat het thuis niet altijd makkelijk had. Ze vond troost bij mij en bij onze vriendengroep.

Wat ik nooit vergeet, is hoe ze haar eigen muziekstijl had. Ze zong vaak tijdens het fietsen naar school – luid en zonder schaamte. Die momenten waren puur en echt. Muziek was haar manier van voelen en uiten, en ze liet zich daarin niet tegenhouden.

Jaren later zocht ze weer contact. Meerdere keren. En eerlijk: ik had haar graag weer willen zien. Maar om persoonlijke redenen is het er nooit van gekomen. Niet vanwege haar – absoluut niet.
Er zijn dingen gebeurd in mijn leven, jaren later, die mij op dat moment hebben tegengehouden om die stap te zetten.
Daar vertel ik ooit nog eens over… als het moment goed voelt.

Mijn hartsvriendin – en het gemis

En dan was er nog een andere hartsvriendin met wie ik jarenlang optrok. We reden samen naar school, spraken af, lachten, groeiden op. Maar na de middelbare school verliezen we elkaar uit het oog.

Ik probeerde later weer contact te zoeken, vol hoop. Maar haar reactie was hard. Ze zei dingen die pijn deden en liet me merken dat ze mij niet meer in haar leven wilde. Dat brak iets in mij. Niet alleen onze band, maar ook het vertrouwen dat alles vanzelf wel goed zou blijven.

De anderen die bleven

Gelukkig waren er ook vrienden die wél bleven.
Mensen die aanvoelden wanneer ik verdriet had, en zonder iets te zeggen naast me gingen zitten. Mensen bij wie ik gewoon kon zijn wie ik was – met al mijn twijfels en dromen.

Ik mis het

Soms denk ik terug aan die tijd en voel ik een golf van heimwee. Naar fietsen met z’n allen, lachen om niets, de simpele vanzelfsprekendheid van erbij horen.

En ja – als ik het over mocht doen, zou ik het zó weer beleven. Niet omdat het perfect was, maar omdat het écht was. En omdat de herinnering aan die vriendschappen me nog steeds warm maakt vanbinnen