Dit is mijn leven.

Mijn Stagereis: Van Bloemen tot Boeken en de Kassa

Ik was vijftien jaar toen we op school te horen kregen dat we een stageplek moesten zoeken. Gelukkig had ik al eerder een snuffelstage gehad – een eerste kennismaking met het werkleven. Die vond plaats in een bloemenwinkel in Roosendaal, bij Sara van Bree. En wat was het daar ontzettend leuk!

De geur van bloemen, de rust van het atelier, het knippen van stekjes net buiten de winkel – ik voelde me helemaal op mijn plek. Ik leerde hoe je bloemstukken maakt en kreeg zelfs de kans om mijn eigen creaties in de winkel te laten verkopen. Dat maakte me zó trots! Iets wat ik met mijn eigen handen had gemaakt, werd aangeboden aan klanten. Die ervaring gaf me echt zelfvertrouwen.

Na een paar weken moesten we opnieuw een stageplek zoeken. Dit keer kwam ik terecht bij De Readshop in Oud Gastel – helaas bestaat deze winkel nu niet meer. Het was een prachtige zaak, vol boeken, tijdschriften, vulpennen van BIC en natuurlijk… de wenskaarten.

Maar wat deze stage écht bijzonder maakte, waren de mensen. Vooral Sila, haar man en hun kinderen. Ze waren warm, vriendelijk en lieten me voelen dat ik er echt toe deed. Ze gaven me vertrouwen, zagen mij zoals ik was, en gaven me zelfs de verantwoordelijkheid om samen met iemand anders de winkel te runnen terwijl zij weg moesten.

Ik werd in die tijd verliefd. Op hun zoon. Hij was knap, lief, volwassen – ergens voorbij de twintig – en had een uitstraling die je niet snel vergeet. We hadden geen lange gesprekken, maar iets in zijn manier van zijn raakte me diep. Mijn hart maakte telkens een sprongetje als ik hem zag.

Maar toen gebeurde het ondenkbare.

Zijn moeder vond hem… op zijn slaapkamer. Plotseling overleden. Zo jong, zo onverwacht. Alles stond even stil. De reden dat zijn ouders naar Suriname vertrokken, was niet voor vakantie – maar om daar zijn begrafenis te regelen.

Toen ze terugkwamen, vertelde Sila me iets wat me diep raakte: hij was verliefd op mij. Die woorden kwamen als een schok. Waarom had hij dat nooit gezegd? Waarom wist ik het pas nu? Het maakte alles nog intenser. Verdriet, spijt, verwarring… maar ook warmte. Iets wat me altijd bij zal blijven.

In die moeilijke tijd vonden we steun bij elkaar. De verbondenheid met dit gezin werd alleen maar sterker.

Op mijn laatste stagedag kreeg ik een lief cadeautje. We namen afscheid, maar met de belofte dat we elkaar zouden blijven zien – we woonden immers in hetzelfde dorp.

Mijn stages zaten erop, maar ik wist inmiddels zeker: ik vond het geweldig om met mensen te werken. Dus overlegde ik met mijn moeder en besloot ik werk te gaan zoeken.

Uiteindelijk kwam ik terecht bij de Albert Heijn in Oudenbosch, waar ik op zaterdagen mocht werken als caissière. En wat had ik het daar naar mijn zin! Elke werkdag was gezellig – met klanten, collega’s, en vooral veel gelach.


—

Wat ik leerde?
Mijn eerste stappen in het werkleven waren veel meer dan alleen ervaring opdoen. Ik leerde over liefde, verlies, vertrouwen en verbondenheid. Werk is niet alleen werk – het zijn de mensen die je ontmoet, de momenten die je raken, en de herinneringen die je meedraagt voor het leven.