Toen ik 17 was, begon ik vol goede moed aan mijn mbo-opleiding op het Zoomvliet College in Roosendaal. Samen met mijn lieve vriendin van de middelbare school, Syl (niet haar echte naam), stapte ik in een nieuwe fase van mijn leven. We kozen allebei voor de opleiding detailhandel — een richting waar ik enthousiast over was, want ik droomde ervan om ooit in een winkel te werken of misschien zelfs mijn eigen winkel te beginnen.
De opleiding duurde twee jaar en ondanks dat het spannend was om aan iets nieuws te beginnen, voelde ik me er al snel op mijn plek. In de pauzes liepen we vaak naar de supermarkt voor een broodje, en soms, als we geluk hadden met een tussenuur, trakteerden we onszelf op pizza. Het waren fijne tijden. We hadden een leuk groepje mensen om ons heen en de sfeer was altijd gezellig.
Voor het eerst in mijn schoolcarrière voelde ik me écht op mijn gemak. Geen gepest, geen negativiteit — alleen maar fijne mensen en een veilige plek om mezelf te zijn. Dat gevoel van rust en acceptatie deed me ontzettend goed.
Maar er was ook een keerzijde. Want hoe goed ik ook mijn best deed, rekenen bleef mijn zwakke plek. Ondanks bijles, extra oefenen en herkansingen, lukte het me niet om dat ene vak voldoende af te ronden. En zo kwam ik voor een moeilijke keuze te staan: doorgaan met iets waarin ik niet verder kwam, of stoppen en een andere weg inslaan. Ik koos voor het laatste. Ik besloot de opleiding stop te zetten en te gaan werken, in de hoop later een opleiding te vinden die écht bij mij past.
Ik vond werk bij een schoonmaakbedrijf in Roosendaal. Geen droombaan, maar het gaf me de mogelijkheid om te sparen en ervaring op te doen. In het begin was het leuk — vooral omdat ik samenwerkte met mijn zus Martina. Met haar kon ik lachen, en ze hielp me als ik ergens mee zat.
Toen zij wegging, veranderde de sfeer voor mij. Ik kreeg de zwaarste en viesste klusjes, terwijl mijn collega de lichtere taken deed. Ik klaagde niet, maar van binnen voelde het oneerlijk. Elke dag was anders: nieuwe mensen, nieuwe plekken. Dat maakte het ook weer spannend. Het schoonmaken van kantoren vond ik opvallend leuk — waarom weet ik eigenlijk niet precies, maar het voelde vertrouwd.
Soms poetsten we trappenhuizen, etalages of zelfs complete woningen. Eén keer mocht ik met de teamleidster een enorm huis schoonmaken — het leek wel een landhuis. Zoveel kamers, een prachtige tuin… en de eigenaar was ook nog eens heel tevreden. Zulke momenten gaven me voldoening.
Gelukkig had ik ook fijne collega’s. Eén van hen was Cor (ook haar echte naam houd ik privé). Ze was streng maar rechtvaardig, en bovenal zorgzaam, grappig en geduldig. Met haar had ik echt een klik.
Toch hield het werk daar op na ongeveer een jaar. Er werd achter mijn rug om over mij geroddeld. Ik werd zwartgemaakt, en dat terwijl ik altijd mijn werk netjes deed. Toen ik uiteindelijk onterecht op staande voet ontslagen werd na een conflict met een teamleidster, voelde ik me diep gekwetst.
Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Mijn moeder hielp me om rechtsbijstand in te schakelen. Ik had bewijs van hoe het echt was gegaan — zwart op wit. De baas ontkende alles, maar ik had mijn feiten op orde. Uiteindelijk kreeg ik de keuze: terugkomen of doorbetaald worden tot mijn contract afliep. Ik hoefde er niet lang over na te denken. Ik koos voor rust, voor mezelf. En ik wist één ding zeker: ik wilde nooit meer voor die man werken.
Deze periode heeft me veel geleerd. Over het werkende leven, over vriendschap, teleurstellingen én doorzettingsvermogen. Het pad dat ik volgde, liep misschien niet zoals ik het had gepland, maar het bracht me waardevolle inzichten en ervaringen.
En wie weet… misschien komt die opleiding die écht bij mij past, toch nog op mijn pad.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie