Dit is mijn leven.

Verliefdheid, Verlies en Verdwalen – Een Jong Hart Vol Emoties

Het was een zomerse dag, midden in de vakantie, toen ik samen met mijn nichtje Shar. naar het zwembad gingen, onbezorgd, en genoten volop van het warme weer. Al snel viel ons oog op twee jongens: Kev en Bry – ik gebruik expres niet hun volledige namen.

Sharona vond Bry wel wat, maar ik… ik smolt volledig voor Kev.

Oké, eerlijk is eerlijk – ik was al vaker verliefd geweest. Maar deze keer voelde anders. Kev was lief, respectvol, knap, en had een zachte uitstraling waar ik meteen voor viel. We raakten aan de praat, wisselden nummers uit en voegden elkaar toe op MSN – de tijd van toen.

Dagen later vroeg hij mij verkering. Ik kreeg een kettinkje met een hartje en zijn naam erin. Iedereen mocht weten: dit was mijn vriendje.

Mijn ouders wilden Kev graag ontmoeten, en hij werd met open armen ontvangen. Hij woonde in Rucphen, ik in Oud Gastel – maar dat hield ons niet tegen. We gingen vaak zwemmen, hij kwam op bezoek met de fiets of werd gebracht. We genoten van elkaar, en zelfs op een festival als Decibel liepen we samen rond.

Ik bleef soms bij hem slapen en we hadden het heerlijk samen. Maar na zes maanden kwam er een einde aan ons prille geluk. Kev maakte het uit. Mijn verlegenheid, mijn onzekerheid… het werd hem misschien te veel. Ik durfde amper iets te zeggen, bang om iets fout te doen. Maar van binnen voelde ik alles – te veel, misschien.

Kev was mijn eerste grote liefde. De jongen waarvan ik dacht: wij blijven voor altijd samen.

Maar dat liep anders.

De Tweede Kans… En De Verwarring

Een paar jaar later kruisten onze paden opnieuw. We waren inmiddels allebei zeventien. Kev werkte bij het leger, was veel weg, maar de vonk sloeg weer over. We besloten het opnieuw te proberen.

Ik was dolblij. Toch was ik weer verlegen en stil in zijn bijzijn, hoe graag ik ook wilde openbloeien. In zijn vriendengroep voelde ik me wél op mijn gemak. Een van hen, Bar, had een passie voor nachtvissen – toevallig ook mijn hobby.

Toen Kev een keer op dienst was, ging ik mee vissen met Bar. Hij haalde me op in zijn auto, en we zetten een tentje op in Willemstad. De nacht viel, de hengels stonden klaar – en toen gebeurde het: iets in mij brak open. Ik miste Kev, maar bij Bar voelde ik me ineens… mezelf. Vrij. Veilig.

Dat bracht me in de war.

Bar en ik gingen vaker afspreken. Alles voelde vertrouwd. Maar diep vanbinnen zat ik gevangen: ik had gevoelens voor twee jongens. Iets wat niet hoort, dacht ik. Iets wat niet mág.

Gebroken Harten en Nieuwe Keuzes

Op een dag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van een vriendin. Er was drank, muziek, veel eten – de sfeer zat er goed in. Ik had al weleens een drankje op tijdens feestjes, maar deze keer was anders.

Iemand schonk me zoete witte wijn in. Ik vond het eigenlijk verschrikkelijk vies, maar ik wilde erbij horen. Dus ik dronk het op – met een rietje nog wel, om het sneller weg te krijgen. Niet mijn beste idee. De wijn sloeg in als een bom. Binnen korte tijd was ik aangeschoten. Alles draaide, mijn hoofd werd zwaar en mijn benen slap.

Ze zetten me even buiten in de frisse lucht, zodat ik kon bijkomen.

En toen, in dat wazige moment, kwam Kev naast me zitten. Hij keek me aan, zei niets, en zoende me. De vonk sloeg weer over. Daar was dat gevoel weer. Warm, vertrouwd, verwarrend.

Die nacht bleef ik bij Bar. We liepen samen naar zijn huis en probeerden onze roes uit te slapen. Maar ik piekerde de hele nacht.

Dagen later zaten we met de vriendengroep bij iemand thuis. Kev rechts van me. Bar links. Ik zat letterlijk tussen twee jongens die ik allebei leuk vond. Hoe kon dit?

De groep merkte het. Ze begonnen zich tegen me te keren. En eerlijk? Ik snapte het.

Weken verstreken waarin ik bleef twijfelen. Tot ik het niet meer aankon.

Ik besloot de verkering met Bar te beëindigen.

Hij kwam nog langs, probeerde me over te halen om het toch nog een kans te geven, maar ik bleef bij mijn besluit. Verdrietig. Pijnlijk. Maar nodig.

Het Einde Van Alles… En Een Kleine Hoop

Ik verloor de hele vriendengroep. En ik begreep het. Ze vonden dat ik hun vertrouwen had beschaamd. Verliefd zijn op twee jongens tegelijk, niet kunnen kiezen… dat voelde voor hen als oneerlijk. En misschien was het dat ook.

Bar heb ik nooit meer gezien. Nooit meer gesproken.

Kev daarentegen? Die is altijd respectvol tegen mij gebleven. Van begin tot nu. En ik weet zeker: als ik hem ooit écht nodig zou hebben, dan staat hij er. Onvoorwaardelijk.


—

Wat ik hiervan leerde?
Liefde is prachtig, maar ook verwarrend. Zeker als je jong bent. Je zoekt, voelt, twijfelt. Soms kwets je mensen, ook als dat nooit je bedoeling was. Maar van elke ervaring, hoe pijnlijk ook, leer je wie je bent – en wat je nodig hebt.