Over pleegzorg, zusjesliefde en de magie van een warm thuis
Soms verandert er iets in een gezin, zonder dat je het direct doorhebt. Je wordt ouder, gaat je eigen weg, en het huis – dat ooit vol leven was – wordt ineens stiller. Dat merkte mijn moeder ook.
Niet de stilte op zich, maar het gemis aan zorgen. Het gemis van kinderen om zich heen. Van leven in huis. En van mogen geven.
En dus besloten mijn ouders – in overleg met ons allemaal – om pleegouders te worden.
Een groot besluit. Maar een dat meteen goed voelde.
Voor mij, als jongste, was het vooral een spannend idee. Een broertje of zusje erbij? Ik zag het helemaal voor me. Maar makkelijk was het niet. Mijn ouders volgden cursussen, hadden gesprekken, en reisden vaak op en neer. Maar ze gaven niet op. Want hun hart stond open.
👨👩👧👦 Een onverwacht groter geschenk
Toen het telefoontje eindelijk kwam, moesten ze naar Amsterdam.
Daar hoorden ze: het ging niet om één kindje… maar om drie. Twee zusjes en een broertje.
Ze zouden uit elkaar geplaatst worden.
Maar mijn moeder – met haar grote hart – zei meteen:
“Dat doen we niet. Ze blijven samen. Ze horen bij elkaar.”
En zo kwamen ze bij ons wonen.
Onze familie groeide ineens met drie kleine mensen.
Alles was nieuw, voor hen én voor ons. Maar wat een rijkdom.
Het huis vulde zich weer met gelach, speelgoed, kinderstemmen, kleine ruzietjes en eindeloze knuffels.
Ik werd ineens grote zus. Niet van één, maar van drie.
We deden zóveel samen: naar de dierentuin, de Efteling, speeltuinen, met de bus en trein op avontuur – net als vroeger bij ons thuis. En het allermooiste?
We maakten herinneringen die hún jeugd kleurden.
Een jeugd vol warmte, liefde, en een thuis.
🎄 De magie van feestdagen opnieuw beleven
Wat me het meest raakte?
Hoe Sinterklaas en Kerst ineens weer betoverend werden.
Voor mij waren die feesten fijne herinneringen. Maar voor hén… werd het misschien wel voor het eerst echt magisch.
Net als vroeger bij ons: klompjes zetten, de spanning van cadeautjes, pepernoten in de schoenen, de kerstboom vol lichtjes, samen eten, samen zijn.
We vierden het met aandacht, liefde, verwondering – en ik zag in hun ogen wat het deed.
Dat warme, veilige gevoel dat elk kind verdient.
👶 En toen kwam Elisa
Een paar maanden later kregen we weer nieuws: de biologische moeder van de kinderen was zwanger van een meisje.
En ja – ook zij kwam bij ons wonen.
Vanaf haar eerste dag hoorde ze bij ons.
Haar naam is Elisa.
Ze was zó klein. Zo zacht. Zo mooi.
En ik werd opnieuw grote zus.
Maar dit keer voelde het alsof ze er altijd al was geweest.
We groeiden samen op. Ze werd een guitige peuter, een fantasierijke kleuter, en nu is ze een puber met een grote mond én een groot hart.
Met Elisa heb ik een diepe band. We begrijpen elkaar vaak zonder woorden. We lachen, maken grapjes, en ja – soms botst het ook. Maar dat hoort erbij. Want zij is mijn zusje.
We zijn samen op vakantie geweest, naar Duitsland en later naar Epe. Ze was zenuwachtig, maar ze straalde. En ik voelde me trots.
Trots dat ik haar aan mijn zijde heb.
Trots dat ik haar grote zus mag zijn.
❤️ Wat ik haar wil zeggen
Lieve Elisa,
Soms ben je bij de hand, eigenwijs en scherp. Maar weet je?
Ik hou van je.
Ik ben er voor je. Altijd.
Of je nu valt, lacht, huilt of groeit – ik zal aan je zijde staan.
Want jij bent niet ‘zomaar’ mijn pleegzusje.
Jij bent mijn zusje. Punt.
—
✨ Wat ik geleerd heb
Liefde komt in vele vormen.
Soms in onverwachte pakketjes. Soms met pijn, maar ook met groei.
En soms… komt liefde in de vorm van een kind dat bij je komt wonen en je hart voor altijd verandert.
Ons huis werd weer vol. Vol verhalen, voetstappen, tekeningen op de muur, speelgoed in de gang…
Maar vooral vol liefde.
En daar ben ik mijn ouders, mijn pleegbroertje en -zusjes, en Elisa, elke dag opnieuw dankbaar voor.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie