Dit is mijn leven.

Ik was twintig. Jong, vrij, en vastbesloten om geen man meer dichtbij te laten komen. Na alles wat ik had meegemaakt, besloot ik dat het tijd was om voor mezelf te kiezen. Geen verwachtingen, geen afhankelijkheid. Alleen ik, mijn dromen, mijn plezier — en mijn beste vriendin Mar.

We waren onafscheidelijk. Onze vriendschap was hecht, echt. Ze woonde in Zevenbergen, en ik bleef vaak bij haar logeren. We deelden nachten vol geklets, gelach, en die ene avond… die ene carnaval in februari 2013.


—

🎭 Een nieuwe start, in een gekke outfit

We trokken onze meest kleurrijke, gekke, en stiekem ook mooiste carnavalsoutfits aan. In de spiegel lachten we onszelf toe: “Lang leve de lol!” Dat was mijn nieuwe motto. Niks moest meer. Alles mocht.

We gingen naar Van der Hooft, een café waar ik nog nooit eerder was geweest. Ik kende niemand. De zaal was nog leeg, de lichten fel. We bestelden een drankje en zochten een plekje bij de bar. Onwennig. Maar spannend.

Langzaam liep de ruimte vol. Het geroezemoes werd gelach. De eerste beats begonnen door het café te dreunen. Mar en ik gingen dansen. Niet elegant — nee, zoals wij altijd deden: springend, hossend, gillend van het lachen. We gaven jongens scores, puur voor de lol. Wie was er knap? Wie kreeg een 6, wie een 9?

En toen… voelde ik iets.


—

👀 Eén blik, en de wereld stond even stil

Alsof iemand me aankeek. Intenser dan zomaar een blik. Ik draaide langzaam mijn hoofd en keek recht in de ogen van een jongen. Zijn ogen bleven hangen in de mijne. Iets in mij stokte.

Mijn hart klopte sneller. Niet van angst, maar van iets zachts. Onbeschrijfelijk.

“Ik hoef geen relatie,” zei ik snel tegen Mar. “Ik wil gewoon lol.”

Ze knikte, maar ik zag dat ze het ook voelde. De vriend van de jongen keek naar haar. Ze giechelde. Wij, twee meisjes in een zee van vreemden, die ineens werden gezien.


—

🕺 Als hij me wil, komt hij maar naar me toe

Normaal was ik degene die op jongens afstapte. Ik nam altijd het voortouw. Maar vanavond… nee. Ze mochten nu naar ons toe komen.

Ik draaide mijn rug naar hem toe en bleef dansen. Ik voelde hem nog steeds kijken. Alsof hij me niet los kon laten. Alsof iets hem naar me toe trok.

En toen…
Twee handen op mijn heupen. Warm, stevig, niet opdringerig, maar aanwezig.
Hij begon met me te dansen. Alsof hij mijn gedachten gehoord had. Ik lachte van binnen: dus toch.

En het voelde fijn. Echt fijn.

We dansten alsof we elkaar al kenden. Zijn hand in de mijne. Mijn hoofd lichtjes achterover. Hij draaide me om — en kuste me.

Een vreemde. Een kus. Mijn lijf verstijfde even. Maar mijn hart…? Dat opende zich.

“Lang leve de lol,” fluisterde ik in mijn hoofd.


—

🥂 Ronald en Leo

Hij heette Ronald. Zijn vriend Leo. Mar had het ook gezellig met hem. We lachten, dronken, en gingen samen naar Mar’s huis. Daar hoorden we pas dat Leo getrouwd was en een kind had. Mijn hart brak voor Mar — ik wist dat zij ook even wilde vluchten in een avontuur.

Ronald bleef dichtbij. We praatten. Hij gaf me zijn nummer. En de volgende dag… kreeg ik een appje.

“Wil je nog eens afspreken?”

Ik keek naar het scherm. Mijn hart sloeg over.
Ik wilde geen relatie, toch? Maar… waarom voelde dit anders?


—

🌙 Oog in oog aan de bar

We spraken af in café De Proost. Mar ging mee. Leo zou ook komen, maar kwam niet opdagen. Misschien maar beter ook.

Ronald zat naast me aan de bar. Zijn knie raakte de mijne. Zijn ogen… keken dwars door mij heen. Ik voelde me gezien, op een manier die ik al lang niet meer gevoeld had.

Hij vertelde over zijn werk — vrachtwagenchauffeur. Vaak weg. Lange ritten. Dagen alleen op de weg.

“Ik vind dat eigenlijk wel fijn,” zei ik zacht. “Dan zitten we niet te veel op elkaars lip.”
Hij lachte. “Je denkt hetzelfde als ik.”


—

💞 De eerste nacht, de eerste twijfel

We kregen een relatie. Rustig aan. Ik was nog niet toe aan iets groots. Maar het voelde zó vertrouwd. Zó goed.

De eerste keer dat ik bij hem sliep… was magisch. We rookten samen sigaretjes, lagen tot diep in de nacht te praten, te lachen. “Lepeltje lepeltje” op de bank. Zijn warmte voelde als thuiskomen.

En hij kookte. Voor mij. Hij zorgde. Ik, die altijd had gezorgd voor anderen, werd nu verzorgd.


—

🎉 De optocht en de eerste foto

De ochtend erna was de grote carnavalsoptocht. Ronald vroeg of ik mee wilde met zijn familie. Zijn ouders, zus, zwager, en zelfs zijn kleine neefje. Ik was zenuwachtig. Maar toen ik ze zag… voelde het alsof ik werd opgenomen in een warm nest.

Na de optocht gingen we naar café De Kwip. Daar maakten we onze eerste foto samen. Een beeld dat ik nog steeds bewaar. Niet omdat het perfect is, maar omdat het écht was.


—

👶 Kinderwens, reizen & een aanzoek

Ronald had een kinderwens. Groot. Net als ik. Maar ik vond het te vroeg om te stoppen met de pil. Toch bleef het verlangen hangen.

Hij nam me mee op de vrachtwagen. Duitsland, Frankrijk, door heel Nederland. Ik reisde met hem mee. En als ik niet mee kon, verraste ik hem onderweg. Met de trein, met de bus. Hij glunderde als hij me zag. Zijn blik zei alles.

Na een paar maanden wilde ik bij hem wonen. Maar ik durfde het niet te vragen. Dus ik stuurde hem een liedje: “Geef mij de sleutel van jouw voordeur.”

Hij begreep het meteen. En gaf me zijn sleutel. Zomaar. Zonder twijfel.

Mijn eerste ochtend alleen? Er was geen brood, de lasagne had haar, en de eieren… tja, die waren twijfelachtig. Maar ik lachte. Want dit was ons leven.


—

💍 Een kaars, een vraag en geen ring

Op een dag, tussen de afwas en een zak afval, stak hij een kaars aan. Hij riep me. Ging op zijn knieën.

En vroeg me ten huwelijk.

Hij zei ooit nooit meer te willen trouwen. Maar nu… vroeg hij míj. Zonder ring. Maar met alles wat ertoe deed.

Mijn antwoord?
Ja. Natuurlijk ja.

Ik was gelukkig. Echt gelukkig.


—

🌹 En nu…

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat?

Abonneer je op mijn website en blijf op de hoogte van mijn blogs.
Want dit was nog maar het begin.