Dit is mijn leven.

Slapeloze nachten, eerste keren en een vakantie om nooit te vergeten

Angelina-Margarita.

Zodra ik haar voor het eerst in mijn armen hield, wist ik het zeker: dit kleine meisje gaat mijn wereld opnieuw veranderen. Net als haar grote broer Ronaldo. Zo’n rustig, warm kindje — dacht ik. Ik droomde ervan om haar elke nacht dicht tegen me aan te laten slapen, zoals ik ook bij Ronaldo had gedaan. Dat gevoel van veiligheid, verbondenheid. Alleen… het liep anders.


—

🌒 De nachten werden stil. Behalve haar gehuil.

Vanaf de eerste week zorgde Angelina voor slapeloze nachten. Niet eventjes huilen. Niet af en toe een kreuntje. Nee — ze huilde onafgebroken, diep, hartverscheurend. Urenlang. Nacht na nacht. Alsof ze iets kwijt wilde, iets probeerde te zeggen zonder woorden.

Ik legde haar met liefde in haar eigen bedje, maar het maakte geen verschil. Soms huilde ze tot het ochtendlicht door de gordijnen brak, en ik daar lag — met open ogen, een vol hoofd en een moe hart.

Overdag was het iets beter. Ze sliep meer dan ’s nachts, maar ook toen kwamen de huilmomenten onverwacht en heftig. Ze dronk gelukkig goed. Dus toen we bij het consultatiebureau kwamen voor haar eerste prikje, vertelde ik voorzichtig over haar onrust.

> “Dat is normaal, hoor,” zei de verpleegkundige. “Sommige baby’s huilen gewoon meer dan anderen.”



Maar het voelde niet normaal.

Tot ik op een nacht — uit pure wanhoop — haar op haar buikje legde. En… ze werd stil. Voor het eerst. Die rust, die diepe ademhaling, dat ontspannen gezichtje.

Ik was opgelucht. En doodsbang.

Slapen op de buik is een risico, ik wist het. Mijn hart bonsde de hele nacht. Ik bleef wakker, keek haar ademhaling na, checkte elk zuchtje. Slapen deed ik amper. Maar als moeder doe je wat nodig is. Je bewaakt je kind — zelfs als je zelf aan het wankelen bent.


—

🚼 Ronaldo’s grote sprong

En alsof dat nog niet genoeg was, begon Ronaldo aan zijn eigen grote avontuur: zindelijk worden. Tussen de slapeloze nachten door, stonden we nu ook ineens met vrolijke wc-stickers, potjes en ongelukjes in de woonkamer.

Maar wat deed hij het goed.

Binnen een week was hij bijna volledig zindelijk. Trots stond hij bij zijn potje, handjes in de zij, met een blik die zei: “Kijk mij nou!” ’s Nachts kreeg hij nog een luier, maar ook dat had hij razendsnel door.

Mijn kleine man werd groot. Terwijl mijn kleine meisje maar bleef huilen. Ik zat gevangen tussen trots en uitputting.


—

⏳ De tijd raasde voorbij

Maanden vlogen om. Angelina was zeven maanden. Ronaldo werd alweer drie jaar. We begonnen met het bezoeken van basisscholen — een mijlpaal op zich. Een fase waar je als ouder stiekem tegenop ziet, maar ook enorm naar uitkijkt.

We stapten binnen bij de Springplank in Fijnaart. Het voelde meteen goed. De leerkrachten straalden rust en liefde uit. De kinderen kregen de ruimte om zichzelf te zijn. En de directrice? Wat een warme, betrokken vrouw.

We hoefden niet verder te zoeken. Hier hoort Ronaldo thuis. Hier begint zijn volgende hoofdstuk.


—

🎁 Sinterklaas, pieten en pure magie

December 2017 kwam eraan. De geur van pepernoten, lichtjes in huis, verwachtingsvolle kinderoogjes. We vierden Sinterklaas met mijn zus Martina, haar man Eddy en hun zoontje Joshua. En natuurlijk… met de Sint en zijn pieten.

Het werd een avond vol gelach, gezang en cadeaus. Maar één piet — Staf Piet — sprong eruit. Hij had direct een klik met Angelina. Alsof hij haar begreep. Er ontstond iets warms tussen hen. En later met de hele groep pieten. Alsof we een kleine feestfamilie werden.

Een avond om nooit te vergeten.


—

🧳 Onze eerste vakantie met z’n vieren

2018. We gingen op vakantie. Met z’n vieren. Voor het eerst.



Een bungalowpark in België, dat klonk als ontspanning. Maar… dat viel tegen. Geen winkeltje. Geen restaurant. Geen speeltuin. Helemaal niks voor kinderen.

> “Wat doen we hier?”, dacht ik.



Maar we zijn geen klagers. We besloten: dan maken we er zelf wat van. En dat deden we.

We gingen op ontdekkingstocht naar Brugge — en wat een prachtige stad! Oude gebouwen, gezellige straatjes, een indrukwekkende kerk die we van binnen bekeken, winkels waar je ogen tekortkwamen. We sloten de dag af met lekker eten in een knus restaurantje.


—

🎠 Plopsaland De Panne — een kinderdroom

De dag erna gingen we naar Plopsaland. En wat een feest was dat!

Ronaldo straalde van oor tot oor. Samen gingen we in vliegtuigjes, waar je moest fietsen om hoger te komen — en hij trapte alsof zijn leven ervan afhing. We bezochten de boerderij van Big en Betsy, reden tussen kabouters, en namen foto’s met Bumba en Bumbalu. Angelina vond het spannend, maar keek vol verwondering.

Toen we terugkwamen bij de chalet, zaten we buiten met een klein opblaasbadje. Spetteren, lachen, rust. We voelden ons even helemaal vrij.

Maar eerlijk is eerlijk: het park zelf… dat was niets voor ons. En dus besloten we eerder naar huis te gaan.


—

🏡 Thuiskomen

We reden terug. In stilte, maar met een voldaan gevoel. En toen we de sleutel in de voordeur staken en weer binnenstapten in ons eigen huis…
Dat was thuiskomen.

De geur van je eigen beddengoed. De vertrouwde muren. De geluidjes van je huis. Alles voelde veilig. Bekend. Van ons.

We pakten uit, deden de kinderen in bad, en zakten op de bank. Ondanks alles: we hebben het gered. Niet perfect, maar écht samen. En dat is het enige wat telt.


—

✨ Meer momenten volgen…

Benieuwd naar onze volgende uitstapjes, nieuwe mijlpalen en onverwachte wendingen?

Like mijn berichten en abonneer op mijn website.
Er komen nog meer verhalen aan — vrolijk, verdrietig, eerlijk en puur.
Verhalen over het leven. Mijn leven. Ons gezin. 💕