Het ging beter met Angelina. En ook met mij.
We hadden stormen doorstaan, samen. En nu was het tijd voor rust. We deden alles in ons eigen tempo. Kleine stapjes. Veel knuffels. Veel ademhalen. Soms een lach, soms een traan, maar we deden het — samen.
Toen kwam 22 april.
Angelina werd twee jaar.
Mijn kleine meisje werd ineens zo groot. Ze straalde, haar haren wapperden in de zon terwijl ze door de tuin huppelde. Haar gezichtje vol ondeugd en pure blijdschap.
Een prachtige taart, versierd met haar favoriete kleurtjes. Overal slingers, ballonnen in pasteltinten. De geur van vers gegrild vlees steeg op van de barbecue, die we aanstaken omdat het zulk heerlijk weer was. De buurtjes kwamen langs — gelach, klinkende glazen, kinderen die gierden van het lachen. In het midden van de tuin stond een klein zwembadje. Spetterend water, kindervoetjes die de zomer begroetten.
Het voelde als leven. Eindelijk.
We hadden het nodig, dat lichtpunt. Want de maanden daarvoor waren zwaar geweest. Miskramen. Verdriet. Hoop die steeds weer vervloog. Tot op een dag in juli, een warme dag met een gouden zon…
Ik stond daar weer.
Met trillende vingers hield ik de test vast. En ja hoor — twee streepjes. Positief.
Mijn hart sloeg over. Ik wilde juichen. Gillen. Dansen. Maar ik durfde niet.
Ik was bang. Banger dan ooit. Want ik wist wat verlies betekende.
We kregen al snel een echo. Vanwege mijn geschiedenis.
Daar lag ik, opnieuw op die tafel. De koude gel op mijn buik deed me rillen, maar het was niets vergeleken met de angst in mijn borst. De verloskundige keek. Het scherm flikkerde.
En toen… daar was het.
Een klein vruchtzakje. En daarbinnen… een kloppend hartje.
Klein, snel, dapper.
Mijn hart brak en werd tegelijk geheeld. Tranen van opluchting rolden over mijn wangen. We waren er nog niet. Maar dit was er. Nu. En daar hield ik me aan vast.
We besloten niets te vertellen tot de 12 weken. Tot we buiten de gevarenzone waren. Maar stiekem droomden we al. Een jongen misschien? Want Angelina — hoe lief ook — was pittig. Ze huilde veel. Had haar buien. Ze vroeg veel, gaf alles. En ik dacht: misschien wordt het deze keer anders.
Maar het werd een meisje.
Heel even voelde ik die schrik. “O nee… als het maar geen tweede Angelina wordt.”
Maar zodra ik haar zag op de volgende echo, voelde ik alleen maar liefde. Ze bewoog, duwde met haar kleine voetjes tegen de wand van mijn buik. Zo levendig. Zo krachtig. Zo mooi.
Ik genoot van de zwangerschap. Angelina ging één dag per week naar de peuteropvang. Voor haar — én voor mij. Rust. Ademruimte. Even opladen.
In de woonkamer hing een echo aan de muur. En elke keer als ik er langs liep, fluisterde ik: “Je bent welkom. Zo welkom.”
We maakten een 3D/4D-echo. Haar gezichtje verscheen op het scherm, alsof ze al klaar was om te komen. Die kleine neus. Dat ronde kinnetje. Ik wist het toen al: ze is prachtig.
—
🎭 Carnaval & Corona
Februari 2020. Carnaval.
De optocht kwam letterlijk door onze straat. Kinderen verkleed. De barbecue in de voortuin, dampende tomatensoep, buren die aanschoven met brede glimlachen. Het voelde als een film.
Maar terwijl wij feestten, gebeurde er iets in de wereld.
Een virus. In China. Daarna dichterbij. En toen… hier.
Lockdown.
Geen school. Geen vrienden. Geen bezoek. Alles stopte.
De wereld werd stil.
Thuis veranderde ik in juf, gymdocent en entertainer.
Ik maakte een parcours in huis: stoelen, tafels, banken. Ze kropen, sprongen, lachten. Het werd hun nieuwe gymles. Elke dag verzon ik iets, zodat de muren niet te benauwend werden.
We misten mensen. Maar we hadden elkaar.
—
👶 De geboorte van Rivyaina
1 april.
Mijn buik begon te rommelen. Ze bewoog veel — ze was klaar.
Vroeg in de ochtend reden we naar het ziekenhuis. Ik had aangegeven dat ik een ruggenprik wilde. Mijn vorige bevalling was heftig. Ik was bang.
Maar de ruggenprik kwam niet. Te laat.
Ze gaven me morfine. Het maakte me duizelig. Even was het grappig. Tot ik voelde dat de pijn door alles heen brak. Puffen lukte niet meer. Alles deed pijn. Alles.
Toen kwam het moment.
Een laatste pers. En daar was ze.
Rivyaina.
Zo klein. Zo vol haar. Zo zacht.
Ze werd op mijn borst gelegd, maar ik kon haar nauwelijks zien. Alles draaide. Alles was mist.
Maar ze was hier. Ademend. Levend. Sterk.
Diezelfde dag nog mochten we naar huis.
Ronald hing slingers op, ballonnen, een prachtig naambordje. Alles was klaar.
Ik mocht genieten van de kraamtijd. En wat een geluk: een lieve, warme kraamverzorgster die echt naar me luisterde. Ze was er voor mij. Elke dag een beetje meer.
We namen afscheid met tranen en kleine cadeautjes.
Ik vergeet haar nooit.
Net als die andere kraamverzorgster, bij Angelina. Ook zij liet een diepe indruk achter.
—
💔 Corona-kraamtijd & liefde in stilte
Maar de wereld was nog steeds op slot.
Er kwam geen kraambezoek. Mijn schoonouders kwamen langs, maar bleven buiten.
Ik zat binnen. Alleen.
Mijn moeder kwam met mondkapje en handschoenen. Mijn zus bleef in de auto.
Het voelde zó fout. Zó onnatuurlijk.
En toch…
Ik had Rivyaina. Een heerlijk rustig meisje. Tevreden. Anders dan haar zus.
Zij gaf me rust. Troost. Geluk.
De weken vlogen voorbij. De scholen gingen weer deels open.
Angelina werd drie. We schreven haar in voor school.
Zindelijk worden ging met ups en downs. Soms op het potje, soms toch in de luier. Ik liet het los. Ze was nog geen vier.
Rivyaina ging voor het eerst naar het consultatiebureau. Maar ik had moeite met het idee dat ze haar zouden aanraken. Corona zat nog in mijn hoofd.
Ik besloot alleen voor de prikjes te komen. En dat was oké.
🏡 Verhuizen & veranderen
Op 22 augustus vierden Ronald en ik ons zesjarig huwelijk. We gingen uit eten bij de A17, als gezin. Gezellig. Warm. Liefdevol.
Onze relatie had zijn dieptepunten, maar dat hoort erbij.
Ups & downs. Net als het leven.
We beseften dat ons huis te klein werd. Te duur.
We wilden in Fijnaart blijven. En toen — via een loting — kregen we een huurhuis aangeboden.
Bij de bezichtiging viel onze mond open. Zó groot. Iedereen een eigen kamer.
We accepteerden het. Gingen klussen. Mijn broer Peter en zwager Eddy hielpen mee.
Langzaam werd het een thuis. Een huis met kleur, leven, geur van vers geverfde muren en nieuw begin.
Maar er veranderde ook iets anders.
Het contact met de oude buren verwaterde.
Ik nodigde ze uit. Ging langs. Maar er kwam niets terug. Zelfs niet voor verjaardagen.
Het deed pijn.
Maar ik hield vol. Want ik ben trouw aan herinneringen.
—
✨ Tot slot
We hebben veel meegemaakt. Liefde, verlies, geluk, strijd, groei.
En dit is nog maar een stukje van ons verhaal.
Wil je weten hoe het verder gaat?
Blijf me volgen.
Like mijn pagina, abonneer je op mijn blog.
Want dit is geen einde.
Dit is een nieuw hoofdstuk
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie