Dit is mijn leven.

💔 Van Overleven naar Leven – Een Moeder, Een Keuze, Een Nieuw Begin

Soms lijkt het leven op een boek waarvan je de bladzijde al duizend keer gelezen hebt. Je denkt te weten wat er komt. Maar dan – onverwacht – draait het verhaal een kant op die je nooit had voorzien.
Dit is mijn verhaal. Geen sprookje, geen filter. Maar echt. Rauw. Vol liefde, pijn, keuzes en kracht.


—

🌫️ Het Begon Stilletjes

Na een jaar werken bij de Jumbo begon ik me… anders te voelen. Niet direct slecht, maar anders.
De glimlachen verdwenen. De collega’s waarmee ik grapjes deelde, even stil kon staan tussen de drukte door, die voelden als vriendinnen – één voor één vertrokken ze.

De winkel voelde leger, kouder. En ik… voelde me steeds meer op mijn eilandje staan.

—

⚡ Toen Ging Het Fout

Het was een gewone ochtend, dacht ik.
Tot ik opeens een stekende pijn in mijn zij voelde. Zo scherp dat ik even dacht dat ik flauw ging vallen. Alles draaide. Mijn hoofd, mijn adem, de wereld.

Ik kon niet meer.
Met trillende handen belde ik 112.

Binnen minuten stond de ambulance voor de deur. Terwijl de kinderen op school en opvang zaten, werd ík – mama – in een ziekenwagen gelegd. Onderzoek volgde. Lieve stemmen stelden vragen terwijl ik lag te rillen op de brancard. Mijn hart klopte in mijn keel. En in mijn hoofd alleen maar: “Ik moet werken… ik moet voor mijn kinderen zorgen…”

Maar ik kon niks. Alleen overgeven aan de situatie.


—

🏥 Ziekenhuis & Zorgen

Ik belde mijn werk vanuit de ambulance. “Ik kan niet komen… ik word net naar het ziekenhuis gebracht.”
De opvang hield de kinderen veilig tot ze opgehaald konden worden. En ik… lag daar. Onder tl-licht. In witte lakens. In stilte.

Na onderzoeken bleek dat ik rust moest nemen. Mijn lijf riep al weken om pauze, en nu schreeuwde het.


—

🚛 Truckersdag: Tranen & Toeters

De volgende dag was het Truckersdag. Vrachtwagenchauffeurs nemen mensen met een beperking mee voor een rit – een lange stoet vol toeters, zwaaien en lichtjes.
We gingen kijken. De kinderen waren zó blij om hun papa te zien rijden. Ze sprongen op en neer, riepen zijn naam, zwaaiden alsof hij een held was.
Alleen het getoeter… dat was hard. Té hard. Kleine handjes knepen oortjes dicht, maar die ogen – vol verwondering – bleven stralen.

En ik? Ik voelde me beter. Dankbaar dat ik erbij kon zijn. Even weer moeder. Vrouw. Ik.


—

😓 De Waterpokken en de Zorgen

Enkele weken later: opnieuw chaos.
Ronaldo en Rivyaina kregen de waterpokken. Rode vlekjes, jeukende armpjes, slapeloze nachten. Ronaldo mocht naar school, maar Rivyaina niet naar de opvang.

Ik kon wéér niet werken.
Ik nam haar mee naar de Jumbo, liet de plekjes zien, legde uit. Alles netjes.

Het was maart 2021.
En ik… was op. Moe. Emotioneel. Ik huilde om niks. Om alles. Een collega keek me aan en vroeg: “Ben je zwanger?”

“Nee joh,” zei ik. “Ik slik de pil gewoon.”

Toch bleef de gedachte hangen.


—

🤰 Een Positieve Test in de Personeelsruimte

In de pauze deed ik een test.
Twee streepjes. Zwanger.

Ik hield het testje in mijn hand alsof het me de adem ontnam.
Was dit… wat ik wilde?

We hebben al een prachtig gezin. Ik was gelukkig. En toch… was dit nieuw leven. Een verrassing. Een wonder? Of een schok?

Ik vertelde het Ronald. Hij was even stil. Ook hij had gedacht: “We zijn compleet.”
Maar we besloten samen verder te kijken. Naar wat dit kindje betekende.


—

💓 10 Weken Vol Liefde

Bij de verloskundige kregen we de echo. En daar zagen we het: ons kindje.
Al 10 weken onderweg.
Een kloppend hartje. Een nieuw begin.
We begonnen te wennen. Langzaam kwam er een roze wolk.

Bij mijn ouders viel het nieuws als een warme deken. Blijdschap. Omhelzingen.
Voor mijn schoonouders maakten we een rebus.
Ze kraakten hem – en de boodschap: “We krijgen er een kindje bij.”


—

😶 Spanningen op de Werkvloer

Ik liet het weten op werk. Nieuwe werkkleding volgde. Mijn buikje groeide. Maar ook de spanningen.
Eén collega bleef me naar beneden trekken. Flauwe opmerkingen. Blikken. Negativiteit.
Waarom? Geen idee. Jaloezie? Onzekerheid?

Tot ik hoorde: je bent niet de enige die moeite met haar heeft.


—

🧨 Het Gesprek dat Alles Veranderde

En toen kwam het gesprek.
Aan tafel: manager, teamleidster, HR.

Ze zeiden het recht in mijn gezicht:
“Wij hebben geen vertrouwen in jou.”

Waarom? Omdat ik een dag later naar Truckersdag ging terwijl ik eerder ziek was? Omdat ik – en niet Ronald – thuisbleef voor zieke kinderen?

Ronald is vrachtwagenchauffeur. Hij is niet zomaar thuis.
Waarom word ík de schuldige? Waarom moet ik kiezen?

En toen zeiden ze het:
“Je moet kiezen tussen je werk en je kinderen.”

Mijn antwoord was helder.
“Dan kies ik zonder twijfel voor mijn kinderen.”

Ik nam op staande voet ontslag.
Mijn overuren leverde ik in. Geen opzegtermijn. Geen spijt. Alleen verdriet… en opluchting.


—

🧾 Nieuwe Kansen, Nieuwe Teleurstellingen

Na veel zoeken begon ik bij de Aldi in Fijnaart.
Aardige mensen. Rustig werk. Weer achter de kassa.
Ik voelde me weer mens.

Maar langzaam kreeg ik steeds meer fysiek werk. Dozen tillen, zware kratten.
Mijn lijf begon te protesteren. Bekkeninstabiliteit. Ik kon nauwelijks lopen zonder pijn.

Ik belandde thuis. In de ziektewet.

En toen… de e-mail:
Ontslag op staande voet.


—

⚖️ Mijn Grenzen, Mijn Gevecht

Ik was woest.
Hoe kun je iemand ontslaan die zwanger is, ziek thuis zit, en gewoon niet kán werken?

Gelukkig had ik rechtsbijstand.
Zij stonden achter me.
Ik kreeg de keuze: teruggaan of thuis blijven.

Ik koos voor mezelf.
Voor mijn lichaam. Mijn baby. Mijn rust.


—

🕊️ En Nu?

Ik zit zonder werk. Maar ik ben rijker dan ooit.
Ik koos voor mijn kinderen. Voor mijn gezondheid.
Voor míj.

En nee, het is niet makkelijk.
Maar ik weet dat ik trouw bleef aan wie ik ben.

💌 Wil je weten hoe het verder gaat?
👉 Like deze blog
👉 Abonneer je op mijn website
👉 Ontvang een melding zodra mijn volgende blog online staat