Voordat we de sleutel van ons nieuwe huis kregen, kregen we dat bericht.
Niet het bericht waar je op hoopt.
Niet: “Gefeliciteerd, jullie kunnen erin!”
Maar: “Het huis is nog niet veilig. Er is asbest gevonden in de keuken en wc.”
Alsof iemand de lucht uit mijn longen haalde. Alles stond stil.
We zagen ons nieuwe huis al helemaal voor ons… de muren die we zouden schilderen, de kinderen die hun kamers zouden inrichten, de eerste avond op de bank. En ineens: wachten. Onzekerheid. Een leegte in plaats van een nieuw begin.
Dus besloten we iets anders:
Laten we vluchten. Even ademen. Nog één keer opladen voordat het echte werk begint.
Vakantie in Epe – kleine stukjes geluk
Roompot Epe werd ons toevluchtsoord.
Elke ochtend wakker worden met het zachte ruisen van de bomen. De geur van nat gras en boslucht die meteen je hoofd leegmaakt. De kinderen die giechelend uit hun bed kwamen, klaar voor avontuur.
We gingen naar een klein strandje. Geen zee, maar genoeg zand om kastelen te bouwen en schepjes vol dromen te verplaatsen. Het Dolfinarium liet hun ogen stralen. Dolfijnen die omhoog sprongen, water dat als duizenden diamanten door de lucht spatte. Het waterpark ernaast was een feest van lachende stemmen en spetters. Geen zwembad, maar wél de vreugde van water – en hangmatten waarin ik even alles vergat.
De Apenheul bracht verwondering. Kleine handjes die zwaaiden naar apen die zomaar langs je heen liepen.
En daarna? Terrasjes. Cocktails. Het gevoel van zon op je huid en een glimlach die vanzelf bleef hangen.
Het was perfect. Bijna té perfect.
Totdat de lucht donkerder werd.
De belofte die ik niet kon waarmaken
De dochter van mijn vriendin… ze keek zo uit naar haar verjaardag.
En ik had haar iets beloofd.
Ik zou als mascotte komen spelen. Voor haar. Voor haar lach.
Ik zag haar gezichtje al voor me: ogen die zouden stralen, armpjes die me zouden knuffelen, een herinnering die ze nooit zou vergeten.
Maar toen werd Ronaldo ziek.
Ik heb geen rijbewijs. En hij kon onmogelijk alleen rijden én mascotte spelen.
Ik kon niet komen.
Die woorden brandden in mijn keel toen ik het besefte: ik kon niet komen.
Ik voelde me leeg, machteloos. Ik had haar beloofd iets magisch te brengen, en in plaats daarvan gaf ik haar… niets.
Ik voelde me zó schuldig. Alsof ik haar had laten vallen.
En toen, alsof de wond nog niet diep genoeg was, verscheen er ineens een betaalverzoek.
Voor een traphekje. Een traphekje waarvan eerder was gezegd: “Neem maar, die mogen jullie hebben.”
Een simpel ding, maar het voelde als een dolk.
Alsof elke warme belofte ineens een prijskaartje kreeg.
De ruzie die volgde sneed dwars door me heen. We besloten het hekje terug te geven. Maar daarmee voelde het alsof we méér teruggaven: vertrouwen, vriendschap, alles.
Harde woorden die blijven hangen
Na de vakantie bleef er stilte. Geen warmte meer, geen lachjes via de telefoon.
In plaats daarvan kwamen de woorden.
“Het zou veel rustiger zijn als jouw kinderen niet meer langs zouden komen.”
“Fijnaart zal jullie niet missen en opgelucht zijn als jullie weg zijn.”
Die zinnen.
Ze klonken koud, kil… harder dan ik ooit had verwacht.
Alsof alles wat wij hadden betekend nooit écht had bestaan.
Ik wilde nog praten. Het uitleggen, mijn hart op tafel leggen. Maar de moed ontbrak. De angst dat het nog meer pijn zou doen hield me tegen.
Een leegte die blijft
Nog steeds mis ik haar.
Ze was er altijd. Bij de kleine dingen, bij de grote dingen. Ze was een stuk van mijn dagelijks leven.
Soms pak ik mijn telefoon en staar naar haar naam. Mijn hart zegt: Bel haar. Schrijf iets. Maak het goed. Maar mijn vingers bevriezen. Angst wint.
Haar oudste dochter belde me drie keer. Drie keer miste ik het. Te laat opnemen, te laat reageren, te laat…
En het schuldgevoel blijft.
Ik vraag me vaak af: Waarom lukt het me niet om vriendinnen vast te houden? Waarom gaat het altijd stuk, hoe hard ik ook mijn best doe?
Ik voel het gemis. Elke dag.
Soms lijkt het alsof ik een huis ben waarin steeds weer ramen inslaan, en ik weet niet meer hoe ik de scherven moet lijmen.
—
✨ Voor het vervolg van mijn blog: abonneer je op mijn website en blijf op de hoogte.
Morgen rond 21:00 deel ik een nieuw stukje – rauw, eerlijk en rechtstreeks uit mijn hart.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie