Dit is mijn leven.

Ons nieuwe hoofdstuk in Oud Gastel

Na de vakantie was het zover: de sleutel van ons nieuwe huis brandde in mijn hand. We liepen de drempel over en voelden meteen dat dit ons plekje zou worden. De geur van een nieuwe keuken, de glanzende tegels in de badkamer en zelfs het versgemaaide gras dat door de openstaande deur naar binnen waaide – alles voelde fris, nieuw, en vol belofte.

We begonnen bovenaan. Op zolder, waar de houten balken kraakten onder onze voeten, veranderden we de ruimte in een glow-in-the-dark paradijs voor Ronaldo. Zodra de lampen uitgingen, lichtte de hele kamer op in felle neonkleuren. Zijn ogen straalden – dit was zijn gamekamer, zijn eigen wereld.

Angelina kreeg een kamer die ademde van rust. De muren zacht, de gordijnen licht die dansten op de tocht, overal vlinders die haar omringden. Rivyaina sprong bijna op van blijdschap toen haar Peppa Pig kamer klaar was – roze, vrolijk, alles waar ze van hield. En Rayvano? Hij kreeg zijn eigen stukje jungle. Overal groen, bladeren en dierenprints. Alsof hij elke ochtend wakker werd midden in een avontuur.

Onze slaapkamer hielden we bewust rustig. Een neutrale plek, zonder poespas, waar we konden opladen na de drukte van de dag.

Beneden pakten we groots uit. Één muur verfden we in een diepe, warme flesgroene kleur. Zodra het laminaat werd gelegd, veranderde de kamer van een lege ruimte in een knus thuis. Ik weet nog hoe ik stond te kijken, met mijn handen onder de verfspatten, en dacht: ja, dit is óns huis.

We kregen hulp, gelukkig. Anders hadden we het nooit gered. Samen, met veel lachen en soms een zucht van vermoeidheid, vlogen de dagen voorbij. Stap voor stap groeide het huis uit tot ons eigen plekje. Het aquarium kreeg een schitterende plek, de bank nestelde zich onder het raam, de eettafel werd het hart van het huis. En elke keer dat ik de keuken binnenliep, zag ik hoe die mooier en gezelliger werd.


—

Loslaten en meenemen

Toen alles klaar was, moesten we nog één ding doen: het oude huis schoonmaken. Daar liep ik, dweil in de hand, met een brok in mijn keel. Het huis in Fijnaart had ons zoveel gegeven. Vrienden, herinneringen, gezelligheid. Het voelde alsof we niet alleen een huis achterlieten, maar ook een stukje van onszelf.

Toch beloofden we elkaar: deze mensen blijven we zien. De kinderen zouden blijven afspreken. Dat gaf kracht om door te gaan.

In zomer bloeide ons nieuwe huis al echt op. Ik had een picknicktafel besteld en die zette ik trots in de voortuin. Daar zaten we – shirtjes en korte broeken, zaten wij daar – te eten en te lachen. De kinderen smeerden hun boterhammen aan tafel of rolden zich lachend op een kleed op het gras. Het voelde simpel, maar zó rijk. Elke dag een klein feestje, gewoon voor ons gezin.


—

Ronaldo wordt 10

Op 8 november werd Ronaldo 10 jaar. Een mijlpaal! Hij mocht zelfs twee feestjes geven. Eerst met zijn oude vrienden uit Fijnaart – lasergamen in het bos. Ik zag hem rennen tussen de bomen, lachend, stoer, met rode wangen. En daarna met zijn nieuwe vrienden – discozwemmen, spetterend water en dansende kinderen. Twee keer feest, twee keer een stralende jongen.


—

Feestdagen vol magie

Onze eerste Sinterklaas in Oud Gastel voelde bijzonder. Natuurlijk kwamen de Pieten langs – dat hoort bij ons, een traditie die we in ere houden. Ze zongen, lachten en speelden met de kinderen. Ik keek ernaar en dacht: dit is precies zoals het moet zijn.

En toen de Sint zijn plek afstond aan de Kerstman, reden we terug naar Fijnaart. Daar stond hij, met een twinkel in zijn ogen en zijn elfje Doby aan zijn zijde (die stiekem gewoon Stafpiet was). Het voelde meteen vertrouwd. Even later zetten we thuis onze allereerste kerstboom op in ons nieuwe huis. Lampjes, ballen, slingers – en die geur van dennen die zich mengde met de geur van nieuwe verf en nieuw hout. Magisch.


—

Vriendschappen en pijn

In januari werd Ronaldo uitgenodigd bij zijn beste vriend in Fijnaart. Ik bracht hem weg en omhelsde meteen de moeder van zijn vriend – mijn vriendin. Wat voelde het fijn om haar weer te zien. Maar daarna bleef het stil. Geen berichtjes, geen bezoekjes, hoe vaak ik ook uitnodigde. Het deed pijn, alsof er weer iemand uit mijn handen glipte.

Ook de kinderen merkten het. Afspraakjes met oude vriendjes kwamen niet meer. Uitnodigingen werden afgezegd, telefoons bleven stil. Ik zag de teleurstelling in hun ogen en het brak mijn hart. Toch zei ik steeds: Het komt goed. Jullie nieuwe vrienden laten jullie niet zomaar los.

Gelukkig vonden ze hun draai op school. Terwijl ik bang was dat ze misschien gepest zouden worden – een angst die ik zelf als kind kende – werden ze juist met open armen ontvangen. Angelina kreeg uitnodiging na uitnodiging, en ook de jongens voelden zich snel thuis.


—

Carnaval: thuiskomen met confetti

En toen kwam carnaval. Een feest dat bij Oud Gastel hoort als confetti bij de optocht. Ik begon met het Moederkusbal – gezellig, maar ik voelde me ook een beetje verloren. Na 13 jaar weg te zijn geweest voelde het dorp soms vreemd. Toch, toen de echte optocht begon en ik mijn kinderen zag meelopen – verkleed, lachend, springend – voelde ik een golf van trots.

Ze genoten van hun allereerste carnaval hier. Foto’s maken met de hele carnavalsgroep, dansen, springen, zingen. Hun wangen rood van plezier. Daar, tussen de muziek en de kleuren, voelde ik: ja, dit is ons thuis.


—

Dit was het begin van ons avontuur in Oud Gastel. Een huis werd een thuis, met zijn lach, tranen, feestjes en vriendschappen. En dit is nog maar het eerste hoofdstuk.

✨ Wil je meer lezen over ons verhaal? Abonneer je dan op mijn website en blijf ons avontuur volgen.