Dit is mijn leven.

Een maand vol emoties – tussen tranen en kinderfeestjes

De carnavalsmuziek echoot nog in mijn hoofd. De kinderen renden in hun kostuums door de straten, confetti dwarrelde als kleine regenboogjes neer op hun haren en wangen. We zongen, we lachten, we vierden samen. Het voelde licht, zorgeloos. Alsof het leven niet meer stuk kon.

Maar de stilte na carnaval bracht iets anders. Geen vrolijke muziek, maar een knoop in mijn maag.


—

Het telefoontje dat alles kantelde

Weken eerder had mijn zus een thuistest gedaan voor baarmoederhalskanker. Ze vertelde er zo nuchter over, dat ik dacht: “Ach, dat kan geen kwaad, ik doe dat ook gewoon.”

Een paar weken later hield ik een brief in mijn handen. Mijn ogen gleden over de letters, maar mijn hoofd weigerde de woorden te begrijpen. Positief op HPV.

Mijn keel werd droog, mijn hart sloeg over. Het voelde alsof de wereld even stilstond, en toch ging alles om me heen door. De kinderen speelden, de tv stond aan – maar in mij was er alleen stilte.

Ik belde direct de huisarts. Daar volgde een uitstrijkje. Het resultaat? Opnieuw positief. Alsof de grond onder mijn voeten opnieuw weggeslagen werd.


—

Het kamertje van de dokter

En toen was daar het ziekenhuis. De geur van desinfectiemiddel, de koude muren, het zachte piepen van apparaten.
Ik wilde niet. Alles in mij schreeuwde “blijf thuis”, maar mijn benen brachten me toch naar binnen.

Toen de dokter me opriep en ik het kleine kamertje binnenstapte, brak ik. De tranen stroomden zonder rem. Ik was bang. Zo bang dat ik het bijna niet onder woorden kon brengen.

De dokter was zacht. Haar ogen straalden begrip uit, haar stem klonk kalm. Maar de woorden die volgden waren messcherp. Een stukje weefsel was afgenomen en er waren slechte cellen te zien.

Ik had baarmoederhalskanker.

Waarom? Waarom moest mijn jaar nu zo beginnen? Waarom niet eens met alleen maar licht en geluk?


—

Onder narcose – een sprankje hoop

De weken erna leefde ik in een waas. Ik was aanwezig, maar niet echt. Het lachen van de kinderen drong door, maar mijn gedachten waren elders.

Ik koos ervoor de slechte cellen te laten verwijderen, onder narcose.
Die ochtend in het ziekenhuis voelde ik me klein, kwetsbaar, alsof ik mezelf moest overgeven aan iets waar ik geen controle over had.

Toen ik langzaam wakker werd op mijn kamer, zag ik vage schaduwen die langzaam scherper werden. De dokter stond naast me. Haar woorden waren voorzichtig, bijna fluisterend: “Als het goed is, hebben we alles weg kunnen halen.”
Ik klemde me vast aan dat sprankje hoop.

Maar hoop bleek broos.

Weken later rinkelde de telefoon. Haar stem aan de andere kant van de lijn brak me opnieuw: niet alles was weg. De cellen zaten dieper.

En daar lag de keuze.
Ik wist het eigenlijk meteen. Ik wilde mijn baarmoeder laten verwijderen. Liever dat, dan nog maanden, jaren in onzekerheid leven.
Maar toch stelde ze voor nog één uitstrijkje te doen. En dus wacht ik. Weer.


—

Lichtpuntjes – kinderfeestjes en pure blijdschap

Tussen ziekenhuisbezoeken en zorgen door waren er de kinderen. En zij brachten licht.

Rivyaina 5 jaar

Op 1 april vierde mijn kleine meisje haar allereerste kinderfeestje.
Een springkussen kleurde de tuin, kinderen renden lachend rond met glittertattoos op hun armen en vrolijke schmink op hun wangen. Ze versierden cakejes met hagelslag en smarties, terwijl hun tongen blauw kleurden van de limonade.

Op school droeg ze haar kroon, hoog op haar hoofd. Ze straalde, haar ogen twinkelden terwijl haar klasgenootjes zongen en met instrumenten muziek maakten.
Mijn hart smolt. Tussen al mijn zorgen door voelde dit als pure zonneschijn.

Angelina 8 jaar

Drie weken later was het de beurt aan mijn grote dame, Angelina. Acht jaar!
We hadden groots uitgepakt: een clown die zou goochelen, ballonnen in dieren zou draaien, schmink, een springkussen en Hollandse waterspelletjes.

Maar de lucht trok dicht, dikke druppels begonnen te vallen. Regen die alles verstoorde.
Ik voelde een brok in mijn keel – niet voor mezelf, maar voor haar.

Gelukkig vonden we snel een oplossing: Funzone Roosendaal.
Daar vlogen de kinderen van trampoline naar trampoline, klommen, gilden en lachten. Angelina straalde. Alle vriendjes waren er, haar wangen gloeiden van plezier. Het werd een dag die ze nooit zal vergeten.

Haar communie

En toen, als kers op de taart, kwam de dag waar ze zo lang naar had uitgekeken: haar communie.
Ze droeg haar jurk alsof ze een prinses was. Trots, stralend, met haar rug recht en haar ogen glanzend.

Het voelde alsof we even alles mochten vergeten. Alleen genieten. Alleen vieren.


—

Leven met contrast

Het voelt soms alsof mijn leven twee gezichten heeft. Aan de ene kant de angst, de ziekenhuisgangen, de stilte na slecht nieuws. Aan de andere kant het vrolijke gelach van mijn kinderen, de warmte van een verjaardagsfeestje, de liefde die door de kamer zweeft.

Het contrast is groot, maar misschien is dat juist wat me overeind houdt.
Ik weet niet wat de komende maanden zullen brengen. Maar ik weet dat ik wil blijven schrijven. Alles van me af, en alles met jullie delen.

✨ Wil je me blijven volgen? Abonneer je op mijn website en lees mee met mijn reis.