Na twee heerlijke weken vakantie kwamen we weer thuis. De eerste week terug moest Ronald alweer aan het werk, maar ik besloot de kinderen nog volop te laten genieten van de vrijheid. Samen gingen we op pad, de fiets op, de wind door onze haren en een hoofd vol plannen.
Een fietstocht vol verrassingen
We fietsten meer dan tweeënhalf uur. De zon scheen zacht en het voelde alsof de vakantie nog een beetje doorging. Onderweg zouden we stoppen bij Boerderij Claassen voor een ijsje. Ik zag het al helemaal voor me: de kinderen met een glimlach en een hoorntje in hun hand, wij even rust. Maar toen we aankwamen… de deur was dicht. Het bordje “gesloten” viel als een domper. De kinderen keken me teleurgesteld aan, maar al snel riep ik: “We fietsen gewoon verder, er komt vast nog iets leuks op ons pad!”
En dat kwam ook, maar niet helemaal zoals gedacht.
Onderweg moest Angelina ineens heel dringend plassen. Paniek in de ogen van een kind dat écht niet meer kan wachten. En alsof het zo moest zijn, zagen we een camping. Opluchting! Daar zou vast een wc zijn, toch?
We trapten de laatste meters sneller, het grind knisperde onder de banden… maar toen we het terrein opreden, viel er een stilte. Alles leek verlaten. Geen mensen, geen stemmen, alleen de wind die zacht door de bomen ging. Het voelde vreemd.
Een nare ontdekking
We ontdekten een speeltuin, en natuurlijk wilden de kinderen daarheen. Maar meteen viel me op dat er iets niet klopte. De planken van de glijbaan waren los, het hout stak gevaarlijk uit. Het klimtouw hing half kapot, versleten door de tijd. Mijn hart kromp ineen: kinderen die hier spelen zouden zich lelijk kunnen bezeren.
Toen we naar de wc gingen, sloeg de schrik toe. De deur kraakte open en een muffe geur kwam ons tegemoet. De pot was vies, overal sporen van ontlasting, spinnen en spinnenwebben langs de muren, en geen enkel licht dat werkte. Maar Angelina moest, dus er zat niets anders op. Ik probeerde haar gerust te stellen, maar van binnen voelde ik me ellendig dat ik haar op zo’n plek naar de wc moest laten gaan.
We riepen nog of er iemand aanwezig was—misschien konden we netjes vragen of we de wc mochten gebruiken—maar het bleef stil.
De camping zelf gaf me kippenvel. Oude caravans met wasrekjes en pasgewassen kleren stonden er verlaten bij. Een mini-kinderboerderij die eerder verdriet uitstraalde dan vrolijkheid. Ik zag een gans die bang en onrustig rondliep, en tot mijn grote schrik lag er een andere gans dood in het hok. Het was alsof de dieren om hulp riepen. Mijn maag draaide zich om.
We keken elkaar aan en zonder veel woorden wisten we het: hier wilden we niet blijven. We stapten weer op de fiets en reden weg, opgelucht toen de plek achter ons verdween.
Eind goed, al goed
Terug in Oud Gastel voelde alles weer vertrouwd. We besloten dat we die lange rit hadden verdiend en gingen naar de friettent voor een groot, koud ijsje. Terwijl de kinderen likten en giechelden, voelde ik weer rust. Het contrast met de camping was groot, maar juist daardoor waardeerde ik dit simpele geluk des te meer.
Zomer vol gezelligheid
De rest van de vakantie zat vol kleine en grote geluksmomenten.
De oudste twee kinderen lagen bijna elke dag in het zwembad, hun haren nog nat als ze giechelend thuiskwamen.
We hebben een paar keer heerlijk gebbq’d, de geur van vlees en groenten in de avondzon, het gelach van de kinderen erdoorheen.
Ronald en ik zijn zelfs twee keer samen uit eten geweest. Twee avonden alleen wij, zonder kinderen, waarin we weer even man en vrouw konden zijn in plaats van alleen papa en mama. Dat was zó fijn.
We gingen ook naar het strand. De kinderen renden door het zand, bouwden kastelen en sprongen in het water. Een paar dagen later hoorden we dat er blauwalg zat, maar gelukkig zijn we er goed vanaf gekomen.
Een magisch einde
Op de allerlaatste dag van de vakantie organiseerde het zwembad een Moonlight Swimming. De lichten, de muziek, de vrolijke sfeer—het leek wel een feestje speciaal voor ons. De kinderen straalden, hun ogen glinsterden in het water en ik voelde hoe mijn hart overstroomde van geluk. Dit was een afsluiting die je je voor altijd herinnert.
En dan ineens: school weer
En toen was het zover. Zes weken vakantie voorbij. Het leek of iemand met de vingers knipte en het ineens maandag was. De kinderen hadden er gelukkig zin in: nieuwe juffen, maar dezelfde vrienden en vriendinnen. Voor mij betekende het weer poetsen, opruimen en structuur. Rayvano lekker op bed, en ik die het huis onder handen nam.
’s Middags, voordat school uit was, reed ik nog even langs mijn moeder voor een kopje koffie. Even bijkletsen, even thuiskomen.
Terugkijkend was het een vakantie vol hoogtepunten, maar ook onverwachte en soms nare momenten. Misschien juist daarom voelt het alsof we écht hebben geleefd, met alles erop en eraan.
—
✨ Wil je weten hoe mijn eerste week ná de vakantie verder verliep?
Abonneer je op mijn kanaal en mis geen enkele blog!
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie