Ik kijk in de spiegel. Mijn ogen glijden langs mijn lichaam, langs de rondingen die ik nooit eerder heb gehad. Mijn vingers trekken onbewust aan mijn shirt, alsof ik iets wil verbergen. En dan denk ik: Waar is die vrouw gebleven die ik ooit was?
Van vanzelfsprekend naar onzeker
Ik ben altijd slank geweest. Jarenlang was dat mijn vanzelfsprekendheid. Ik hoefde er nooit echt over na te denken. Ik kon eten zonder te rekenen, kleding passen zonder twijfel, foto’s maken zonder mezelf te verstoppen.
Maar sinds mijn zwangerschap — nu alweer twee jaar geleden — en na het gebruik van de prikpil, is alles anders. Mijn lichaam voelt zwaarder, voller. Alsof ik in een jas loop die niet helemaal van mij is.
Foto’s van vroeger
Soms pak ik oude foto’s. Ik zie mijn smalle taille, mijn lichte houding, mijn glimlach die niet getekend werd door onzekerheid. Dan voel ik een steek in mijn buik. Alsof ik iemand kwijt ben geraakt.
En tegelijkertijd hoor ik een andere stem in mij fluisteren: Maar je bent niet minder. Je bent gewoon anders. Alleen voelt dat niet altijd zo.
Het stemmetje in mijn hoofd
Want er is ook dat harde stemmetje. Dat fluistert dat ik minder mooi ben. Dat mensen mij anders zien. Dat ik mezelf niet meer mag laten stralen.
En ik weet — diep vanbinnen — dat het stemmetje ongelijk heeft. Dat mijn waarde niet in kilo’s of maten te meten is. Maar weten is iets anders dan voelen. En voelen doet pijn.
Een lichaam dat gedragen heeft
Wat ik soms vergeet, is dat dit lichaam niet zomaar veranderd is. Het heeft een kind gedragen. Het heeft nachten vol slapeloosheid en zorg doorstaan. Het heeft zich aangepast, opnieuw gevormd, sterker gemaakt.
Misschien is het niet meer dat ‘perfecte plaatje’ dat ik gewend was, maar het vertelt wel een verhaal. Mijn verhaal.
De les van zachtheid
En misschien is dat precies de les die ik nu mag leren: zachtheid. Niet langer vechten tegen wat ik zie, maar proberen het te omarmen.
Mijn buik is zachter, maar diezelfde buik was ooit een veilig huis voor mijn kind. Mijn heupen zijn ronder, maar die dragen mij elke dag vooruit. Mijn armen voelen zwaarder, maar ze zijn de plek waar mijn kind zich geborgen voelt.
Misschien gaat schoonheid niet over slank of strak. Misschien gaat het over liefde. Over kracht. Over het leven dat een lichaam doorstaat en toch altijd opnieuw draagt.
—
✨ Dit is waar ik nu sta.
Met twijfel en strijd, maar ook met hoop en zachtheid.
Ik ben nog niet waar ik wil zijn. Maar misschien… misschien ben ik precies waar ik moet zijn.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie