Als vriendschap verandert
Vriendschap.
Het lijkt zo vanzelfsprekend – je deelt je leven, je lacht samen, je vertrouwt elkaar. En toch… hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat vriendschap niet altijd blijft zoals je had gehoopt.
Toen Ronald en ik nog geen kinderen hadden, waren er altijd mensen om ons heen. Vrienden voor feestjes, voor een avondje kletsen, of gewoon om even samen te zijn. Maar zodra er kinderen kwamen, merkte ik dat alles veranderde. Alsof de wereld kleiner werd. Het contact werd stiller, en steeds vaker moest het van onze kant komen.
—
De Reigerstraat – ons eerste huis in Fijnaart
Ik herinner me nog goed hoe het voelde toen we daar net kwamen wonen. Het was een nieuwe start, maar al snel merkte ik dat ik er niet helemaal welkom was. Alsof ik een vreemde was die te laat binnenkwam op een feestje waar de rest al een kring gevormd had.
Er speelde van alles in de straat. Roddels gingen rond, er waren spanningen, en uiteindelijk kreeg ík de schuld. Dingen waar ik niets mee te maken had, werden op mijn schouders geschoven. Omdat ik “de nieuwkomer” was, geloofde men mij niet.
En het ergste? Een vriendschap die mij zo dierbaar was, brak daardoor kapot. Het voelde alsof die ander had gewonnen, terwijl ik alleen maar verloor: mijn vriendin en haar kinderen, die ik ontzettend miste.
—
buren die familie leken
Even later in de reigerstraat, had ik weer meer hoop. Onze buren voelden als een tweede familie. De deur stond altijd open, er werd gelachen, gedeeld, en ik voelde me écht gezien.
Ik klampte me vast aan die warmte, zeker toen het met andere vriendschappen moeilijk ging. Maar langzaam veranderde ook dit. Ik bleef contact zoeken:
Wij verhuisde naar de lindenstraat.
ik stuurde de lieve buren appjes om af te spreken,
nodigde ze uit voor feestjes,
zei: kom gewoon eens langs voor een bakkie koffie.
Maar hun agenda was altijd te vol. “Druk, druk, druk.” Soms kreeg ik geen reactie. Soms beloofden ze te komen en verschenen ze niet, zonder bericht.
De klap kwam toen ze beloofden dat ze naar Angelina’s verjaardag zouden komen. Ik keek de hele middag naar de deur. Ik zag het gezicht van mijn dochter, die hoopvol vroeg of ze al kwamen. Maar de deurbel ging nooit. Geen bericht, geen uitleg. Alleen stilte.
Die dag brak er iets in mij. Ik heb toen besloten om niks meer van mezelf te laten horen. Want hoe hard ik ook mijn best deed, het kwam altijd alleen maar van onze kant. En vriendschap hoort van twee kanten te komen.
—
Nep en gespeeld?
Na al die ervaringen vraag ik me soms af: waren die vriendschappen ooit écht? Of waren ze nep en gespeeld, zolang het hun uitkwam? Die gedachte doet pijn, want ik heb er zoveel energie en liefde in gestoken.
—
Toch een lichtpuntje ✨
Gelukkig is er ook een andere kant. Want ondanks alle teleurstellingen is er nog steeds Danielle – mijn lieve vriendin uit Fijnaart.
Met haar heb ik nog steeds contact. We spreken elkaar minder vaak, maar áls we afspreken is het meteen gezellig en vertrouwd. Het voelt nooit geforceerd, nooit een verplichting. Dat is vriendschap zoals het hoort te zijn: er gewoon zijn, ook al zie je elkaar niet dagelijks.
En ik weet: als ik straks mijn rijbewijs en auto heb, zal ik vaker naar haar toe kunnen gaan. Dan hoeven we niet afhankelijk te zijn van bussen en schema’s. Dat vooruitzicht geeft me hoop.
—
Wennen in Oud Gastel
Toen we naar Oud Gastel verhuisden, dacht ik: Nu zie ik vast weer oude bekenden. Maar de werkelijkheid was anders. Het voelde alsof ik vervreemd was in een dorp dat ooit zo vertrouwd leek.
Alsof ik terugkwam, maar de wereld hier zonder mij was doorgegaan.
We wonen hier nu een jaar, en langzaam begint dat te veranderen. Heel voorzichtig ontstaan er weer contacten. Kleine zaadjes van vriendschap die hopelijk mogen groeien.
—
Hoop voor de toekomst
Vriendschap heeft me vaak pijn gedaan, maar toch blijf ik hopen. Want ik geloof dat er mensen bestaan die écht bij je passen. Mensen die blijven, ongeacht hoe druk het leven wordt.
Misschien komt dat op mijn pad, misschien niet. Maar één ding weet ik zeker: ik ga nooit meer mijn eigen waarde afhangen van hoe vaak iemand mij terug appt of komt opdagen.
—
Hoop voor de toekomst
Vriendschap heeft me vaak pijn gedaan, maar toch blijf ik hopen. Want ik geloof dat er mensen bestaan die écht bij je passen. Mensen die blijven, ongeacht hoe druk het leven wordt.
Misschien komt dat op mijn pad, misschien niet. Maar één ding weet ik zeker: ik wil leren om mezelf niet meer weg te stoppen, maar te durven staan zoals ik ben – mét of zonder vrienden naast me.
—
✨ Dit wilde ik delen. Omdat vriendschap mooi is, maar ook kwetsbaar. En omdat ik weet dat ik vast niet de enige ben die dit zo voelt.
Wil je op de hoogte blijven van mijn volgende blogs?
👉 Abonneer je dan op mijn website.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie