Er zijn dagen dat het voelt alsof ik onzichtbaar ben. Alsof niemand mij ziet staan. Alsof ik er niet toe doe.
Dat gevoel knaagt van binnen – de eenzaamheid, het vergeten worden.
Maar dan… zijn er ook die momenten van hoop.
Wanneer Ronald naar me kijkt met die zachte ogen. Wanneer hij ineens iets liefs zegt of gewoon zijn arm om me heen slaat. Dan smelt ik. Dan voel ik me weer gezien, bijzonder, geliefd. Alsof ik weer even kan ademen. Zijn liefde tilt me op, precies op het moment dat ik op het punt sta om te breken.
—
Het moederschap: liefde én strijd
Vier kinderen opvoeden lijkt misschien vanzelf te gaan. Maar geloof me… het is vaak keihard werken.
Er zijn dagen dat mijn hoofd vol zit, mijn handen tekort komen en mijn hart bijna barst van zorgen.
Ronaldo
Mijn Ronaldo. Als baby was hij een zonnetje. Hij huilde bijna nooit, lachte veel, en maakte het me makkelijk. Maar nu hij tien is, verandert hij.
Hij begint te puberen. Zijn stem soms fel, zijn blik uitdagend. Een grote mond, soms brutaal. En toch… ik zie nog steeds die lieve, behulpzame jongen in hem.
Als ik vraag om de tafel af te ruimen, hoor ik het diepe zuchten, het slepende geluid van zijn voeten over de vloer. Maar hij doet het. Altijd. En dat maakt me trots, hoe klein het ook lijkt.
Angelina
En dan… mijn Angelina.
Als baby huilde ze meer dan ik ooit had kunnen verdragen. Uren, dagen, nachten. Ik hield haar vast, wiegde, zong, probeerde alles. Krampjes, tandjes, moe… ik zocht overal een reden voor. Maar het hield niet op. Haar gehuil sneed door me heen, als messen in mijn borst.
Ik legde haar naast me, bij mij in bed, maar niets hielp. Pas toen ik haar voorzichtig op haar buikje draaide, viel ze eindelijk stil. Daar lag ze… als een roos, zo vredig, terwijl mijn ogen brandden van vermoeidheid en tranen.
Maar overdag begon het opnieuw. Ook in de auto. Gillend, krijsend, alsof de wereld haar pijn deed. Ik dacht: het gaat wel over, het hoort erbij. Het consultatiebureau zei immers dat sommige kinderen nu eenmaal meer huilen. Maar diep vanbinnen voelde ik: dit is meer. Veel meer.
—
Jaren van strijd
Angelina werd ouder, maar het huilen veranderde in iets anders.
Driftbuien. Agressie. Ze kon schoppen, slaan, knijpen. Soms keek ze me aan met ogen vol woede, en brak er iets in mij. Ik wist dat zij er niets aan kon doen. Toch voelde ik me machteloos. Alleen.
En dan was er het poep-probleem.
Plassen ging op het potje. Maar poepen? Altijd in de luier. Zelfs toen ze al naar school ging.
Ik schaamde me soms kapot als andere ouders er iets over zeiden. En toch probeerde ik haar te beschermen, want ik wist: zij kiest hier niet voor.
De huisarts vond niets. Het werd maar afgedaan. Tot ze in groep 3 zat en zakjes poeder meekreeg die ze elke dag moest drinken. Drie glazen vol. Maar het maakte haar ziek. Buikpijn. Tranende ogen terwijl ze zei: Mama, ik wil dit niet meer. Ik stopte ermee. Ik kon het niet meer aanzien.
—
Een kind in paniek
Toen besloten de artsen dat er bloedonderzoek moest komen.
Angelina in die grote stoel… zo klein, zo bang. Haar ogen wijd open, vol paniek. Ze trilde, gilde, huilde zó hard dat de hele wachtkamer stilviel. Mensen keken. Sommigen met medelijden, anderen geïrriteerd.
Mijn hart brak in duizend stukken. Dit was mijn meisje. Mijn kind dat zó bang was, dat het haar letterlijk verlamde.
De arts legde de naald weg. “Dit gaat niet,” zei hij zacht.
Terug naar de kinderarts. Daar werd besloten: ze krijgt een roesje. Ze zal slapen, en dan kunnen ze veilig bloed afnemen.
En ik? Ik stond daar… verscheurd tussen opluchting en angst. Opluchting dat ze niet meer zo’n paniek zou voelen. Angst om haar zo te zien wegvallen in een kunstmatige slaap.
👉 Wil je weten hoe dit verder ging?
Abonneer je op mijn website en volg ons verhaal stap voor stap.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie