De tweede schoolweek na de zomervakantie is alweer voorbij. Soms voelt het alsof ik met mijn ogen knipper en er weer een week weg is. Over vier weken is het gewoon alweer herfstvakantie! Waar blijft de tijd toch?
De kinderen hebben hun draai helemaal gevonden. Angelina staat te stralen tijdens het turnen, Ronaldo rent met een grote glimlach achter de bal aan op het voetbalveld, en Rivyaina… die kan bijna niet meer wachten tot haar eigen voetbalavontuur begint. Ze telt de dagen af. Je ziet de fonkeling in haar ogen als ze vertelt dat ze mag gaan voetballen. Nog mooier: papa Ronald gaat trainer worden van de kabouters.
Ik vergeet nooit dat moment dat we samen aan tafel zaten, nadenkend over de kleuters die geen trainer hadden. Ronald keek me aan, dacht even stil na, en zei toen: “Weet je wat? Ik ga het doen.” Het was alsof er een last van mijn schouders viel. Rivyaina sprong letterlijk een gat in de lucht van blijdschap. Hoe bijzonder is het, je eerste voetbaltraining krijgen van je eigen papa?
Het ritme van de dagen
Nu de kinderen weer naar school gaan, vult mijn dag zich met een ander ritme. Het geluid van hun rugzakjes die dichtslaan in de ochtend, een snelle kus bij de deur… en dan stilte. Dan pak ik mijn lijstje erbij en ga ik aan de slag. Het huis ruikt weer naar schoonmaakmiddel, de was draait, de bedden zijn fris opgemaakt. Kleine dingen, maar ze geven rust.
Ondertussen hoor ik buiten de vrolijke stemmen van kinderen die na school met vriendjes spelen. Hun gelach is mijn lievelingsmuziek.
En terwijl ik dit dagelijkse ritme koester, bruis ik van de ideeën. Ik organiseer een Sint- en Kerstactie, want ik gun ieder kind een glimlach tijdens de feestdagen. Daarom speel ik zelf Piet. Voor een kort huisbezoek vraag ik maar tien euro, en elke euro gaat rechtstreeks in een pot voor kinderen die anders bijna niets zouden krijgen. Het idee dat ik zo een klein verschil kan maken, verwarmt mijn hart.
En dan is er mijn droom: een Pietenspeurtocht door het dorp. Hoe leuk zou dat zijn? Kinderen die op zoek gaan naar Pietjes achter bomen, op pleintjes, met een glimlach van oor tot oor. Alleen… ik mis nog vrijwilligers om mee te doen. Tot nu toe blijft het stil. Maar ik blijf hopen dat er mensen opstaan.
Een dag vol sirenes en gezelligheid
Afgelopen zaterdag kleurde ons dorp rood: het brandweerfestival! De brandweer vierde haar 112-jarig bestaan, en dat was te merken. De lucht vulde zich met de geur van friet en poffertjes van de foodtrucks, muziek klonk vrolijk over het plein en kinderen renden enthousiast van het springkussen naar de schminktafel.
Rayvano was helemaal in zijn element. Zijn ogen werden groot toen hij voor het eerst in een echte brandweerwagen mocht zitten. Hij voelde zich even een held, en dat straalde van hem af. Het was één groot feest, en ik voelde alleen maar dankbaarheid dat we dit samen mochten beleven.
Zondag bij de schoonouders
De dag erna brachten we eindelijk weer eens een bezoek aan mijn schoonouders. Het was te lang geleden — Ronald is als vrachtwagenchauffeur vaak van huis, dus zo’n dag samen is bijzonder. Bij binnenkomst rook het vertrouwd naar koffie en versgebakken koekjes. We praatten, lachten, en genoten gewoon van het samenzijn. Kleine momenten, maar zo waardevol.
Liefde die blijft groeien
En nu ik dit allemaal opschrijf, merk ik hoe licht ik me voel. Alsof ik opnieuw door de tijd reis. Vooral als ik terugdenk aan hoe Ronald en ik elkaar leerden kennen. Ik voel de vlinders weer, dezelfde als toen. Zijn lach, zijn lieve woorden, de manier waarop hij altijd voor ons klaarstaat… Ik besef weer waarom ik verliefd op hem werd, en waarom dat gevoel alleen maar sterker is geworden.
In februari 2027 vieren we al 12,5 jaar huwelijk. Een mijlpaal die ik nooit voor mogelijk had gehouden toen ik jong was. Maar hier zijn we dan, nog steeds samen, sterker dan ooit. En ik weet zeker: dit is de man van mijn leven.
—
✨ Wil je ons verhaal blijven volgen?
Abonneer je op mijn website en blijf op de hoogte van mijn nieuwe blogs.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie