Toen Angelina nog maar een kleuter was, liep ze niet hetzelfde pad als andere kinderen.
Waar klasgenootjes trots zonder luier rondliepen, zat zij er nog steeds mee. Elke keer hoopten we: misschien vandaag lukt het wel. We probeerden beloningsstickers, vrolijke zonnetjes en glinsterende sterretjes, maar niets hielp. Het voelde alsof we haar niet konden bereiken – en zij ons niet.
De eerste keer bloedprikken
Toen ze vijf werd, besloten we de stap te zetten naar de huisarts. Er moest een oorzaak zijn, dachten we. Via de huisarts belandden we bij de kinderarts. Er werd bloedonderzoek gepland.
Die dag vergeet ik nooit meer.
De naald werd klaargelegd en nog voordat iemand haar aanraakte, schreeuwde Angelina het uit. Haar hele lijfje trilde van angst. Met drie verpleegkundigen om haar heen werd ze vastgehouden.
Mijn hart brak. Ik zag de paniek in haar ogen – pure doodsangst.
Waarom moest dit zo? Waarom konden ze haar niet anders helpen?
En dan het meest pijnlijke: uit de bloedtest kwam helemaal niets. Alles leek ‘normaal’. Maar niets voelde normaal.
Groeien zonder luier
We bleven haar steeds opnieuw naar de wc sturen. In groep 3 wilde ze geen luier meer. “Ik ben toch groot?” zei ze, met een mengeling van trots en koppigheid.
Maar zonder luier ging het mis: haar ontlasting kwam in haar onderbroek terecht. En weer stonden we daar – wanhopig, zoekend, moe.
Het trauma wordt groter
We moesten opnieuw naar de kinderarts. En ja, opnieuw bloedprikken.
Zodra we bij de bloedpost binnenkwamen, sloeg de paniek toe.
Angelina krijste. Het was een rauwe, hartverscheurende gil die door de hele wachtkamer galmde. Ik voelde de ogen van andere ouders prikken, maar ik kon alleen maar mijn dochter zien: een kind dat gevangen zat in pure angst.
De zuster keek ons aan en zei: “Hier beginnen we niet aan.”
Angelina had een trauma. En ik wist: dit gaat nog een lange weg worden.
Een kamer vol visjes
Er werd besloten dat het bloedonderzoek zou gebeuren terwijl ze sliep. Weer een nieuwe poging. Dit keer kreeg ze een drankje om rustig te worden.
Ze werd in een kamer gebracht die bijna sprookjesachtig was. Zodra het licht uitging en ze een speciale zaklamp kreeg, verschenen er overal dansende visjes op de muren. Alsof ze onder water was, omringd door lichtgevende wezens.
Ook stond er een lavalamp, die zachte golven van kleur door de kamer liet stromen. Ik zag hoe haar ogen straalden – ze wilde nooit meer weg uit die kamer.
Maar ondanks de betoverende omgeving, kwam de slaap niet. Uren gingen voorbij. Haar lijfje vocht tegen het drankje, alsof ze wist wat er zou komen. Uiteindelijk besloten de artsen te stoppen en het later met een neusspray opnieuw te proberen.
Een gebroken hart
Ik reed die dag naar huis met een gebroken gevoel.
Hoe vaak moest ze dit nog meemaken? Hoe vaak moest ik haar tranen drogen terwijl mijn eigen tranen in stilte vloeiden?
Dit was niet zomaar een medisch traject. Dit was een strijd van een klein meisje tegen een wereld die te groot, te hard en te kil voelde.
—
✨ Wil je weten hoe dit verhaal verdergaat?
Abonneer je op mijn website en volg Angelina’s weg – vol tranen, moed en kleine overwinningen.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie