Angelina had eindelijk haar plek gevonden. Dankzij de steun van andere ouders kon ze afspreken met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ik zag haar genieten, lachen, kind zijn zoals het hoort. Toen we eenmaal in Oud Gastel woonden, ging het zelfs nog beter: al een hele tijd was haar broek schoon. Geen ongelukjes meer.
Ik durfde voorzichtig te hopen dat dit hoofdstuk achter ons lag.
Totdat school opnieuw begon…
De eerste schooldag was spannend. Nieuwe kinderen, een nieuwe meester, alles opnieuw leren kennen. Maar al snel merkte ik het: Angelina begon weer in haar broek te poepen. Mijn hart zakte in mijn schoenen.
Wat moet ik nu doen?
Ze gaat gepest worden…
Hoe moet dit goedkomen op een nieuwe school?
Met een knoop in mijn maag plande ik een gesprek met haar nieuwe meester. Ik was bang voor onbegrip, voor die blik die ik al vaker had gezien: “Het zal wel aan de opvoeding liggen.”
Maar gelukkig was het anders. De meester luisterde. Hij toonde begrip. En het mooiste: hij gaf Angelina de vrijheid om naar de wc te gaan wanneer ze moest, zonder dat hele circus van vingers opsteken. Wat een opluchting, een klein lichtpuntje in die donkere wolk van zorgen.
Weer terug naar het ziekenhuis
Toch bleef de onrust knagen. Dus ging ik opnieuw naar de huisarts. En weer kwamen we terecht in dat bekende traject: het ziekenhuis. Daar kreeg Angelina zakjes mee om haar ontlasting los te maken.
Ze moest beginnen met drie zakjes per dag. Drie! Dat klonk zoveel. Maar ik wist nog te weinig, dus ik vertrouwde op de artsen. Ze zeiden dat ze gewoon naar school mocht. Dus de volgende dag bracht ik haar, alsof alles normaal was.
Maar het werd allesbehalve normaal.
Het telefoontje van school
Mijn telefoon ging. Het was de meester. Zijn stem klonk bezorgd:
“Het spuit er gewoon uit… het is zo zielig.”
Mijn hart brak. Ik voelde tranen branden, terwijl ik meteen in de auto sprong om haar op te halen. Daar stond ze, mijn meisje, in tranen, nat en beschaamd. Ik kon haar alleen maar vasthouden en zeggen dat het niet haar schuld was. Maar vanbinnen voelde ik woede en onmacht.
Thuis belde ik meteen het ziekenhuis. “Waarom heeft niemand me verteld dat dit kon gebeuren?” vroeg ik boos. Hun antwoord: “U had haar beter thuis kunnen houden.”
Ik voelde me in de steek gelaten. In het ziekenhuis hadden ze iets anders gezegd! Ik was kwaad, maar vooral verdrietig, omdat ik mijn dochter niet had kunnen beschermen.
En toen… een wonder
Na een paar dagen thuis, gebeurde het onverwachte. Een week verder bleven haar broeken schoon. Geen ongelukjes. Alsof er een wonder plaatsvond.
De artsen legden uit dat Angelina al die jaren een enorme opstopping had gehad. Haar darmen zaten zo vol dat er nooit iets normaal uit kon komen. De zakjes hadden dit eindelijk losgemaakt.
Toen pas viel het kwartje. Al die jaren van pijn, van frustratie, van huilbuien toen ze baby en peuter was… misschien kwam dit dáárdoor. En ik? Ik had haar die zakjes vroeger niet consequent gegeven. Het schuldgevoel overviel me als een golf.
Had ik dit kunnen voorkomen?
Had ze al die jaren niet zoveel verdriet gehad als ik beter had opgelet?
Ik was boos op mezelf. Maar tegelijkertijd zag ik ook iets anders: mijn meisje straalde weer. Ze voelde zich lichter, blijer, en ik was zó trots.
Een nieuw hoofdstuk: haar gedrag
Toch bleef er een andere strijd. Angelina’s gedrag. Ze werd snel boos, snel gefrustreerd.
Na maanden begon ik iets te begrijpen. Angelina is een bijzonder meisje. Na een drukke dag – of dat nu een speelafspraak was, een uitje naar de dierentuin of zelfs een vakantie – had ze tijd nodig voor zichzelf. Even weg van alle prikkels. Even opladen.
En als ze dat niet kreeg? Dan kwamen de woedeaanvallen, de frustratie, de tranen.
Langzaam begon ik te denken: misschien is er meer aan de hand. Misschien iets in de richting van autisme. Welke vorm weten we niet, maar we willen het laten onderzoeken. Niet om een stempel te zetten. Maar om haar handvatten te geven. Zodat ze leert begrijpen wat er in haar gebeurt en hoe ze daar zelf beter mee om kan gaan.
Dit verhaal gaat verder…
Ons pad met Angelina is nog lang niet voorbij. Elke dag leren we samen. Elke dag zoeken we naar balans tussen liefde, grenzen en begrip.
Wil je weten hoe het verder gaat?
Abonneer je op mijn website en blijf op de hoogte van ons verhaal.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie