Ken je dat gevoel?
Dat wat je ook doet, het nooit goed lijkt te zijn?
Dat je alles doet vanuit een goed hart — met de beste bedoelingen — en toch lijkt het alsof mensen het anders zien?
Soms voelt het alsof je alles verkeerd doet, zelfs als je alleen maar iets moois probeert te brengen.
En dan vraag ik me af: waarom?
Is het jaloezie? Onbegrip? Of gewoon mensen die te snel oordelen?
Ik weet het niet altijd.
Wat ik wél weet, is dit:
Mijn hart ligt bij het blij maken van kinderen.
Bij het zien van die oprechte glimlach wanneer Sinterklaas de straat in rijdt.
Bij het fonkelen van die oogjes tijdens de lampionnenoptocht.
Bij het vrolijke geschater als ze met verf en glitters paaseitjes versieren.
Dat pure, eerlijke geluk — dáár doe ik het voor.
Samen met mijn broer en schoonzus ben ik bezig een organisatie op te zetten.
Niet groot, niet commercieel, niet om indruk te maken.
Maar gewoon klein, warm en dichtbij.
Voor de kinderen in ons dorp.
Zodat er altijd iets te beleven valt — met Sinterklaas, Kerst, Pasen, Halloween… gewoon, omdat het leuk is.
Sommigen denken misschien dat ik iets wil afpakken van andere organisaties.
Maar dat is helemaal niet zo.
Ik gun iedereen zijn plek.
Ik wil juist iets toevoegen — iets dat uit mij komt, op mijn manier.
Een beetje kleur, een beetje warmte, een beetje vrolijkheid.
Laatst werd ik gevraagd om mee te doen bij een andere organisatie.
En eerlijk? Ik voelde me vereerd.
Maar tegelijk knaagde er iets vanbinnen.
Want dan voelt het niet meer helemaal als van mijzelf.
Ik wil graag dat mensen zeggen:
“Kijk, dat is die meid die altijd van die leuke dingen organiseert voor de kinderen!”
Niet om gezien te worden om mezelf — maar omdat ik hoop dat mensen voelen waar het vandaan komt.
Dat het uit liefde komt. Uit passie.
Soms vraag ik me af of ik niet te veel wil.
Of ik niet te snel ga, te groot droom.
Maar elke keer als ik eraan denk om het rustiger aan te doen, hoor ik dat stemmetje in mij fluisteren:
“Dit is wat je hoort te doen.”
Ik voel het echt in alles — dit is mijn pad.
Ik wil iets betekenen, iets achterlaten.
Een herinnering, hoe klein ook.
Zodat kinderen later zeggen:
“Weet je nog, die leuke feestjes in het dorp? Dat was altijd zo gezellig!”
En wat anderen er ook van zeggen — ik blijf doen wat goed voelt.
Want soms is het goed genoeg om gewoon iets te doen uit een goed hart. ❤️
—
> Blijf geloven in wat je doet, ook als anderen het niet begrijpen.
Want wat uit liefde komt, raakt altijd iemand — soms pas later, maar het komt altijd aan.
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie