Soms, als ik mijn kinderen zie spelen, word ik even teruggeworpen in de tijd. Naar mijn eigen kleutertijd. Een tijd vol kleuren, kinderliedjes en knutselwerkjes – maar ook een tijd waarin ik al vroeg leerde hoe het voelt om anders behandeld te worden.Ik ben geboren en getogen in Oud Gastel, en mijn eerste schooljaren speelden zich daar af. Ik weet nog goed hoe groot alles toen voelde. De kapstokken hingen hoog, de speeltoestellen waren reusachtig, en de juf was een soort heldin.Vriendjes maken… of juist nietHoewel de kleuterklas vol vrolijke kinderstemmen zat, voelde ik me niet altijd even welkom. Ik werd vaak gepest. Waarom precies, dat weet ik eigenlijk nog steeds niet. Misschien omdat ik rustig was. Of gewoon anders. Kinderen kunnen hard zijn, en dat heb ik al jong gevoeld.Toch had ik gelukkig ook fijne momenten. Er waren dagen dat ik met plezier naar school ging, omdat ik het spelen en knutselen zo leuk vond. Ik wilde erbij horen, meedoen, iets moois maken of zingen met de klas. Die kleine lichtpuntjes gaven mij kracht.Mijn liefde voor zingen en dromenWat ik het allerliefste deed? Zingen. Het maakte me blij. Het gaf me een stem, ook als ik er in de klas niet altijd eentje had. Nog steeds zing ik graag, en misschien komt dat wel juist daardoor – omdat het mij altijd hoop gaf.Ook hield ik van buitenspelen, fantaseren, tekenen. In mijn eigen wereldje voelde ik me veilig. Daarin kon ik mezelf zijn, zonder oordelen of nare woorden.Nu, als moeder…Als ik nu naar mijn eigen kinderen kijk – en zie hoe ze spelen, praten, lachen – dan wil ik vooral dat ze zichzelf mogen zijn. Ik wil dat ze weten dat ze goed zijn zoals ze zijn. En ik hoop dat ze, net als ik, ondanks de moeilijke momenten toch met warmte terug kunnen kijken op hun kindertijd.Want zelfs in een tijd waarin het niet altijd makkelijk was, weet ik nog: ik wílde naar school. Omdat ik nieuwsgierig was, leergierig, en hoopvol. En dat kind in mij, dat blijft bestaan.
Dit is mijn leven. 