Er zijn van die momenten in je leven die je nooit meer vergeet. Die je vormen, die je breken – en die uiteindelijk laten zien wie je echt bent. Vandaag wil ik een verhaal met je delen uit mijn jongere jaren. Een verhaal over liefde, over dromen, over het verliezen van jezelf… en weer thuiskomen.
🖤 Verliefd via Facebook
Ik was 18, al even vrijgezel, en ik miste iets – iemand. Tijdens het scrollen op Facebook zag ik ineens een foto van een jongen. Stoer, knap, zijn blik zwoel, zijn haar perfect. Ik weet nog dat ik dacht: wauw. Ik stuurde hem een privéberichtje: dat ik hem tegenkwam tijdens het scrollen en zijn foto me opviel.
Hij reageerde meteen. Hij heette Wes (ik noem zijn volledige naam liever niet). Ook hij was vrijgezel. En mijn foto sprak hém ook aan.
We raakten aan de praat. We leerden elkaar steeds beter kennen. Wes woonde op een camping . En ja – we spraken af. Natuurlijk wilde mijn moeder hem eerst zien. Onze eerste date was magisch: samen naar de film, waar hij zijn arm om me heen sloeg. Ik voelde me echt opnieuw speciaal.
🏡 Samenwonen op de camping
Na een tijdje vroeg Wes me of ik bij hem wilde komen wonen, op de camping. Het voelde spannend, maar ook heel volwassen. Ik besloot het te doen, met de geruststelling dat ik nog ingeschreven stond bij mijn ouders – voor het geval dat.
Zijn ouders waren aardig, en als welkom gaven ze me een cadeau dat ik nooit zal vergeten: een chihuahua puppy. Ik noemde hem Bretley. Hij werd mijn maatje, mijn steun, mijn alles. Overal ging hij mee naartoe – zelfs naar de Rotterdamse markt met mijn moeder, in een speciale hondenwagen.
🐾 Een leven met liefde… en barstjes
We waren gelukkig. We wandelden samen in het bos met de honden. We lachten veel. Het leek perfect.
Maar toen kwam de eerste ruzie.
Geen woordenwisseling. Geen meningsverschil. Wes begon met spullen te gooien. En het werd steeds erger. Ik kreeg geen complimenten meer. Zijn liefde werd afstandelijk, zijn blik hard.
Op een dag verzwikte ik mijn enkel in het bos. Wes bracht me naar de dokter. In de lift draaide hij zich ineens naar me om – met zijn vuist voor mijn gezicht. Geen klap… maar wel een dreiging. En ik voelde: angst.
😔 De vlucht
Even leek het beter te gaan. Maar uiteindelijk escaleerde het. Wes werd weer agressief. Hij gooide mijn telefoon kapot. En toen hij weg was, pakte ik Bretley en ging ik… zonder doel. Alleen maar weg. Weg van hem. Weg van de camping. Weg van alles.
Na uren lopen zag ik eindelijk een huis. De mensen deden open. Ik vertelde mijn verhaal – trillend, uitgeput – en zij brachten mij terug naar mijn moeder. Naar huis. Naar veiligheid.
Maar zelfs toen was het nog niet voorbij. Wes stuurde me een bericht: hij wilde Bretley terug.
Mijn hart brak.
Het was míjn hondje. Mijn troost. Mijn vriendje.
Maar mijn ouders zeiden: Geef hem mee. Dan laat Wes je met rust.
Ik heb hem laten gaan.
En dat brak me.
💬 Waarom?
Waarom gebeurt dit? Waarom overkomt dit míj? Ik had liefde te geven. Ik wilde gewoon iemand om van te houden. Iemand die ook van mij hield.
En nu was ik terug bij af. Alleen. Zónder Bretley. Zónder Wes.
En met een hoofd vol vragen.
—
🕊 Wat ik wil zeggen
Als je dit leest en iets herkent – weet dan dat je niet alleen bent. Liefde hoort je niet kapot te maken. Liefde hoort je niet bang te maken. En als het toch gebeurt… dan heb jij het recht om weg te gaan. Om hulp te vragen. Om te kiezen voor jezelf.
Ik mis Bretley nog steeds.
Maar ik weet nu:
Wat je ook meemaakt, jij bent het waard om veilig te zijn. Om geliefd te zijn. Om je eigen plek te vinden, waar je helemaal jezelf kunt zijn.
Dit is mijn leven. 