Ronaldo zijn communie is inmiddels achter de rug. En wat kijken we terug op een prachtige, liefdevolle dag. Een dag waarop alles klopte – het weer, de mensen, de sfeer. Zijn glimlach straalde de hele dag, en wij straalden met hem mee. Het voelde als een bekroning op alles wat hij is en alles wat hij wordt.
Maar als ik terugdenk aan dat moment, dwaalt mijn hart automatisch nog verder terug in de tijd… naar het moment waarop Rayvano werd gedoopt. Een moment dat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.
—
✨ De doop van Rayvano – een klein wonder
Die dag voelde haast alsof de tijd even stilstond.
Ik had zorgvuldig de kleding voor Rayvano uitgezocht – elk detail moest kloppen. Toen ik hem zag, zo klein, zo puur en prachtig aangekleed, voelde het alsof de hemel zelf even een straal licht op hem liet vallen.
De ceremonie was warm en bijzonder. De pastoor was vriendelijk en betrokken – niet stijf, maar juist heel menselijk. Zijn woorden raakten me diep. Terwijl het water over Rayvano’s hoofdje stroomde, voelde het alsof er iets groters gebeurde – alsof hij werd omringd door iets heiligs, iets moois.
Na afloop vierden we dit bijzondere moment met een klein, intiem feestje. Rayvano kreeg cadeautjes, maar het grootste geschenk was de liefde die voelbaar was in elke knuffel, elke lach, elke blik. Een dag om in te lijsten.
—
🌞 Zomer vol avontuur
Niet lang daarna brak de zomervakantie aan – een vakantie die voor altijd een speciaal plekje in ons hart zal hebben. Voor het eerst gingen we naar Duitsland, naar de Eifel. Het voelde spannend, nieuw, en vooral… als een echt avontuur.
Onze bungalow lag hoog op een berg, omringd door natuur. Elke ochtend werden we wakker met het geluid van vogels en een uitzicht dat bijna onwerkelijk mooi was. Mist die tussen de bomen hing als een zachte deken, zonlicht dat door de bladeren brak… het voelde alsof we even in een sprookje leefden.
—
🏰 Klimmen met mijn hart op mijn buik
Eén van de meest memorabele momenten was ons bezoek aan een oud kasteel. Met Rayvano stevig in de draagzak op mijn buik begon ik aan een steile klim. De stenen paden slingerden omhoog, bomen fluisterden in de wind, en elke stap bracht ons dichter bij de top.
Mijn benen voelden zwaar, maar mijn hart licht. Ik voelde zijn warme adem tegen mijn borst, zijn kleine handjes rustten tegen me aan. Toen we eindelijk bovenaan stonden, keek ik uit over het landschap – heuvels zover het oog reikte, bossen in duizend tinten groen, en daarboven die eindeloze lucht.
Het was alsof de wereld even stil stond, alleen wij en dat uitzicht. Puur geluk.
—
🐾 Een safari vol verrassingen
Later die week bezochten we een soort safaripark – vergelijkbaar met de Beekse Bergen, maar dan… losser. Echt losser. De dieren liepen vrij rond, zelfs de ezels kwamen nieuwsgierig naar de auto toe gewandeld.
Iedereen bleef veilig binnen. Behalve ik.
Nieuwsgierig stapte ik uit om een ezel te aaien – wat een gek moment! Binnen enkele seconden stond ik weer in de auto, want die ezels waren wel érg enthousiast, haha! Maar het was juist dát wat het onvergetelijk maakte. Een beetje spanning, veel gelach, en een herinnering rijker.
—
🏞️ Op blote voeten de berg op
We beklommen zelfs een berg – gewoon, met z’n allen. De lucht werd frisser naarmate we hoger kwamen, het pad steeds ruiger. Maar ook hier zat Rayvano weer veilig op mijn buik, zijn hoofdje tegen me aan. Hij sliep soms zelfs tijdens de klim. Zijn vertrouwen in mij – dat ik hem veilig omhoog zou dragen – raakte me diep.
Toen we boven aankwamen, voelde ik me niet alleen trots, maar ook dankbaar. Voor de momenten die we samen beleefden. Voor de natuur, de rust, en de liefde die we als gezin deelden.
—
🍽️ Terrasjes, kidsclub & trappen naar avontuur
We genoten van het buitenleven. Terrasjes in de zon, lekker eten, en blije kindergezichten. De kinderen mochten zelfs naar de kidsclub, waar ze nieuwe vriendjes maakten en knutselwerkjes trots kwamen laten zien.
Elke keer als we ergens heen wilden, moesten we ontelbaar veel trappen op en af. Maar gek genoeg – dat was helemaal niet erg. Het hoorde erbij. Het versterkte het gevoel dat we écht even in een andere wereld waren. Een wereld vol avontuur, waarin we samen ontdekten, lachten en genoten.
—
💔 En toen… terug naar huis
De dag dat we naar huis moesten, voelde zwaar. Niemand wilde vertrekken. Het liefst hadden we nog wekenlang gebleven, de stilte van de bergen verder opgesnoven, de sterren nog wat langer bewonderd.
Maar we namen iets mee terug – herinneringen. Mooie, warme herinneringen die we voor altijd zullen bewaren.
En dus besloten we: volgend jaar weer. Opnieuw naar Duitsland, maar dan een andere plek. Want dit land had ons hart geraakt, en we willen nog veel meer ontdekken.
—
Wil je meer lezen over onze reizen, avonturen en gezinsmomenten? Abonneer je dan op mijn website en blijf op de hoogte van al mijn verhalen. ❤️
Dit is mijn leven. 
Plaats een reactie