Dit is mijn leven.

✨ Herfstgoud & Zomerzon – Herinneringen met mijn prachtige gezin

Wat is het toch bijzonder om als moeder stil te staan bij de momenten die geweest zijn. Ik kijk terug op een heerlijke tijd – een tijd vol lachen, leren, chaos én knusse rust, samen met mijn prachtige, complete gezin. Het zijn die dagen die je voor altijd in je hart meedraagt, en die ik graag met jullie deel…


—

☀️ Een zomerdag vol waterpret en kindergeluk

De zon stond hoog aan de hemel, het gras lag groen en uitnodigend voor onze deur, en ik wist: vandaag wordt een feest voor de kinderen.
Ik liet een springkussen komen en zette het pontificaal op het grasveld. Niet zomaar eentje – nee, een waar avontuur van kleuren en zachte sprongen. Langs de zijkant rolde ik een waterglijmat uit, waar het lachen al begon nog vóór de eerste glijpartij. Kleine natte voeten, gierende buikschuivers en gilletjes van plezier vulden de lucht.

Stoelen en tafels stonden rondom het speelveld, met muziek zacht op de achtergrond. De sfeer was perfect. De zon scheen niet alleen op onze huid, maar ook in onze harten. Dit zijn die dagen waarop je als moeder stilletjes toekijkt en denkt: Hier doe ik het voor.


—

🍂 Herfstvakantie – Mijn eerste vakantie alleen met de kids

Toen de bladeren begonnen te vallen en de lucht koeler werd, voelde ik het kriebelen. Ik wil er even tussenuit. Alleen met de kinderen.
We boekten een paar dagen Bosbad Hoeven. Niet ver weg, maar ver genoeg om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur.

Bij aankomst werden we meteen blij van alle gekleurde huisjes – alsof we in een soort sprookjesdorpje terecht waren gekomen. Het animatieteam was enthousiast en de sfeer op het park heerlijk. Helaas was het zwembad gesloten (logisch, het was herfst), en er was geen binnenbad. Dat vonden de kinderen jammer, maar ze lieten het niet aan hun hart komen.

We genoten van uit eten gaan, renden over het park, en vooral: veel spelen en lachen.


—

🌲 Het bos in… en verdwaald

Op een dag besloten we het bos in te gaan. De kinderen trokken hun laarzen aan, jasjes dicht, rugzakjes mee – we waren klaar voor avontuur.
Ik had een “makkelijke route” uitgezocht. Tenminste, dat dacht ik…

We liepen het bos in, dieper en dieper. De bomen stonden als hoge wachters om ons heen, en ineens… wisten we niet meer waar we waren.
Ik hoorde auto’s in de verte en dacht: dat is de weg. We volgden het geluid en kwamen inderdaad bij een grote autoweg.

Snel de navigatie aan. Die wees ons… helemaal de verkeerde kant op. We liepen om het bos heen, volledig verdwaald.
Pas toen ik pijlen op mijn telefoon zag verschijnen, kreeg ik weer hoop. We volgden ze – stap voor stap, handjes in de mijne – en ja hoor: na 45 minuten kwamen we weer veilig aan op de camping.

Een lesje geleerd: nooit meer zomaar het bos in zonder voorbereiding. Maar o, wat hebben we achteraf gelachen.


—

🍽️ Regen, rook en een keihard brandalarm

’s Avonds wilden we gezellig samen eten – gourmetten. Buiten, met kaarslicht… maar toen begon het te regenen. Niet zomaar een beetje: het kwam met bakken uit de lucht.
Plan B: de plaat naar binnen.

Ramen open, deuren open, en gaan. Tot… PIEEEEEEP! – brandalarm. Van de rook.
Daar zaten we dan – kinderen met grote ogen, ik met een spatel in mijn hand. Hoe dan?!
Maar na de schrik kwamen de lachbuien. Het zijn die momenten waar je nog járen om blijft lachen.


—

🍬 Avondchallenges & snoepgeheimen

’s Avonds deden we een “snoep challenge”. Proeven, raden, punten geven.
De kinderen genoten zichtbaar – en eerlijk, ik ook. Want normaal mag er niet zoveel gesnoept. Maar nu was het feest.

Rayvano en Rivyaina lagen al lekker te slapen. Angelina volgde, samen met haar zus op één kamer. Ronaldo sliep bij mij – zijn warme handje in de mijne. Buiten begon het te stormen. Wind tegen de ramen, regen tegen het dak, een flits hier en daar…
Ik kon de slaap niet goed vatten. Niet omdat ik bang was – maar omdat ik luisterde. Naar ieder geluidje, elk zuchtje van mijn kinderen. Mijn hart was op wacht.


—

🥐 Ochtendgeluk & plannen voor volgend jaar

De volgende ochtend haalden we verse broodjes, kookten eitjes en aten samen aan tafel. Nog een ochtend vol spelletjes, animatie en buitenplezier.
En voordat we het wisten: het weekend was alweer voorbij.

We hebben besloten dat dit een traditie wordt. Elk jaar in de herfst, een weekendje met z’n vijven. Ronald rijdt dan in de bietencampagne – dag en nacht – dus hij kan er helaas niet bij zijn. Maar zo blijven wij toch verbonden met elkaar, ook als het anders loopt dan je hoopt.


—

🎁 Sinterklaas, verjaardag & kerst

En toen was daar weer Sinterklaas. We gingen samen naar de intocht, en daarna naar de Parel – een feestzaal waar de kinderen mochten dansen en zingen. De Sint kwam binnen, en hun oogjes begonnen te glimmen.
Wat een magie. Wat een feest.

Niet lang daarna vierde Rayvano zijn eerste verjaardag. Zijn eerste.
Een jaar alweer… hoe kan dat zo snel gaan?
Lieve vrienden en familie kwamen langs, gaven cadeautjes, en natuurlijk: taart voor iedereen. Weer zo’n dag die je in je hart schrijft.

Met kerst moest Ronald helaas werken. En al wilde ik niets liever dan samen met het hele gezin rond de tafel zitten, hebben we er met z’n vieren toch een warme, liefdevolle kerst van gemaakt. De lichtjes, de kaarsjes, het samenzijn. Het was fijn.


—

💌 Wil je meer lezen?

Deze verhalen zijn mijn herinneringen. Mijn leven. Mijn liefde als moeder.

Abonneer je op mijn website als je nog meer van deze blogs wilt lezen – over het moederschap, het leven, de kleine en grote momenten die ertoe doen. Er komt nog zoveel moois aan. 💛